Wikia

Wiki Uzbrojenie

Ukraina

Komentarze12
1298stron na
tej wiki

Ukraina (ukr. Україна) - państwo w Europie Wschodniej.

Lesser Coat of Arms of Ukraine.svg.png

Godło Ukrainy

Flag of Ukraine.svg.png

Flaga Ukrainy

Ukraina graniczy od zachodu z Polską (RP), Słowacją i Węgrami, od północy z Białorusią (RB), od północnego wschodu i wschodu z Federacją Rosyjską (FR) i od południa z RumuniąMołdawią i Naddniestrzem (NRM). Ukraina jest podzielona na miasto wydzielone Kijów stanowiące samo w sobie obwód oraz 22 obwody, które dzielą się na 456 rejonów.

Przed 1991 rokiem Ukraina stanowiła jedną z Socjalistycznych Republik Radzieckich tworzących Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR). Proklamowanie niepodległości nastąpiło 8 grudnia 1991 roku, kiedy to Ukraina wraz z innymi byłymi republikami radzieckimi podpisała Traktat Białowieski ogłaszający, że ZSRR przestaje istnieć, a republiki go tworzące stają się niepodległymi państwami powołującymi Wspólnotę Niepodległych Państw (WNP).

Poroszenko.jpg

Prezydent Ukrainy Petro Poroszenko

W listopadzie 2013 roku wybuchły w Kijowie antyrządowe zamieszki w związku z rezygnacją prezydenta Wiktora Janukowicza z podpisania umowy stowarzyszeniowej Ukrainy z Unią Europejską, której domagali się protestujący obywatele zachodnich terenów Ukrainy. Protesty trwały kilkanaście dni i zaczęły wygasać. Jednak władza popełniła błąd siłowo pacyfikując protest. Wywołało to falę oburzenia i doprowadziło do zwiększenia ilości uczestników okupacji Majdanu Niepodległości - głównego placu w Kijowie, który nazwano potocznie "Euromajdanem". Protesty rozlały się po całym kraju. Apogeum protestów nastąpiło 1 grudnia 2013, gdy liczba protestujących w Kijowie doszła do 80 tysięcy ludzi. W zachodniej części kraju doszło do zajęcia budynków administracji rządowej i samorządowej przez protestujących, podobne próby na wschodzie spotkały się z ograniczonymi sukcesami. Do neoliberalnych ugrupowań uczestniczących w zamieszkach dołączyły się skrajnie prawicowe, nacjonalistyczne organizacje polityczne i bojówki takie jak "Swoboda" czy "Prawy Sektor", protesty zaczęły się radykalizować. Demonstranci, którzy już częściowo zmęczeni okupacją placu chcieli dojść do porozumienia z władzą zostali zdominowani przez skrajnie prawicowe organizacje, którym nie zależało na porozumieniu, lecz na siłowym obaleniu władzy i stanięciu na czele kraju. Zdawały one sobie sprawę, że w czasie wcześniejszych wyborów na które zgodziła się władza ekipy Janukowicza nie zdobędą szerszego poparcia społecznego, dlatego 20 lutego 2014 kiedy miało dojść do podpisania porozumienia bojówki majdanu zerwały krótkotrwały rozejm i ruszylły na budynek parlamentu atakując blokujących drogę funkcjonariuszy Milicji oraz MSW najpierw kamieniami i petardami, następnie rzucając w nich koktajlami Mołotowa. Funkcjonariusze aby uniknąć spalenia się żywcem użyli broni palnej i wycofali się pod hotel Europa, gdzie także trwała śmiercionośna wymiana ognia. Jak się później okazało, bojówki faszystowskie okupujące hotel strzelały swoim ludziom na ulicy w plecy (była to świadoma prowokacja mająca zwiększyć liczbę ofiar i oskarżyć o zabójstwo Milicję i żołnierzy MSW). W czasie walk, odwołano posiedzenie parlamentu, który został ewakuowany. Demonstranci napierali, zajmując kolejne ulice. Starcia wygasły po godz. 14:00 czasu lokalnego. Ostatecznie Ministerstwo Zdrowia podało, iż w walkach 20 lutego 2014 poległo 75 osób (w tym 20 milicjantów), a 567 osób odniosło obrażenia. Po południu Ministerstwo Spraw Wewnętrznych poinformowało, iż zezwoliło na użycie broni palnej milicjantom w celu odbicia 70 pojmanych funkcjonariuszy, którzy byli brutalnie bici i torturowani (jednemu z nich bojówki faszystowskie odrąbały głowę, innemu wydłubali oczy). W dniu następnym prezydent Janukowicz opuścił Kijów, a w ślad za nim udali się niektórzy deputowani z jego zaplecza politycznego - Partii Regionów. W ten nielegalny sposób władzę w kraju przejęły ugrupowania związane z prozachodnimi oligarchami wspierane przez neofaszystowskie bojówki. Dokonał się zamach stanu. Nacjonaliści ukraińscy, mając już władzę i broń zaczęli terroryzować mieszkańców Kijowa i zachodu Ukrainy. Dochodziło do publicznych linczów, pobić ludzi związanych z dawną ekipą rządzącą, a także zwykłych urzędników lub funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa, którzy przeciwstawiali się bandyckim metodom "Prawego Sektora". Uzbrojone bojówki zastraszały obywateli, zaczęły prześladować mniejszości narodowe (polskie, żydowskie i głównie rosyjskie), dewastować pomniki, urzędy publiczne, siedziby partii politycznych, nowa władza zakazała używania na Ukrainie języka rosyjskiego. Rozpętał się terror i bezprawie.

16 marca 2014 roku w wyniku rozkładu Ukrainy będącego wynikiem zamachu stanu i narastającego terroru odbyło się referendum (nieuznawane przez puczystów z Kijowa oraz zachodnie państwa) obywateli Autonomicznej Republiki Krymu w sprawie odłączenia się od Ukrainy oraz przyłączenia się do Federacji Rosyjskiej (FR). 17 marca 2014 roku władze Krymu ogłosiły się niepodległym państwem i zwróciły się do Federacji Rosyjskiej o przyjęcie w jej skład. Dzień później 18 marca 2014 roku Krym został oficjalnie przyłączony do Rosji w ramach traktatu między Rosją, a Krymem o przyjęciu Autonomicznej Republiki Krymu do Federacji Rosyjskiej. W okresie poprzedzającym oderwanie się Krymu od Ukrainy na terytorium tego półwyspu pojawiły się wojska rosyjskie mające za zadanie chronić obywateli Krymu (którego znaczną większość stanowią Rosjanie) przed agresją bojówek odpowiedzialnych za zamach stanu. Referendum na Krymie zostało uznane na arenie międzynarodowej m.in. przez AfganistanArgentynę, ArmenięBiałoruś, Brazylię, MongolięSyrię oraz Wenezuelę.

6 kwietnia na Wschodniej ukrainie odbyły się wielotysięczne manifestacje przeciwko władzy w Kijowie. Manifestacje te zakończyły się zajęciem budynków obwodowych administracji państwowych przez protestujących obywateli i następnie proklamowaniem trzech nowych socjalistycznych państw: Charkowskiej Republiki Ludowej (ChRL), Donieckiej Republiki Ludowej (DRL) oraz Ługańskiej Republiki Ludowej (ŁRL). Po zajęciu tych miast, na Wschodniej Ukrainie rozpoczęło się wielkie antyfaszystowskie powstanie, obywatele tej części kraju zaczęli zajmować i okupować budynki również w innych miastach. Wysyłane przez nielegalne kijowskie władze służby Milicji i Armii Ukraińskiej odmawiały strzelania do obywateli i masowo przechodziły i przechodzą na stronę powstańców. Władza w Kijowie jest bezsilna, ponieważ nie ma poparcia wększości społeczeństwa. Ukraina jest zdestabilizowana, a wschodnia część kraju pozostaje poza kontrolą samozwańczych władz Kijowa. 2 maja 2014 roku bojówki "Prawego sektora" oraz kiboli z Charkowa i Odessy dokonały zbrodni ze szczególnym okrucieństwem doprowadzając do spalenia żywcem 116 mieszkańców Odessy będących przeciwnikami kijowskiej samozwańczej władzy. 11 maja 2014 w nowo proklamowanych republikach ludowych Donieckiej i Ługańskiej podobnie jak wcześniej na Krymie odbyło się referendum w sprawie odłączenia sie od Ukrainy. Zdecydowana większość obywateli (oscylująca wokół 86-94% głosujących przy ponad 90% frekwencji) tych republik postanowiła się odłączyć od Ukrainy. Dzień później 12 maja obie republiki ogłosiły suwerenność, co jest jednoznaczene z ich niepodległością. Referendum nie zostało uznane przez Unię Europejską i USA, uznała je natomiast Federacja Rosyjska. Samozwańcze władze w Kijowie nie mają nad byłymi obwodami żadnej kontroli, pomimo wysyłania swoich sił w celu pacyfikacji obywateli obu republik. Jeszcze na tydzień przed referendum pełniący obowiązki prezydenta Ukrainy Ołeksandr Turczynow przyznał publicznie, że nowy rząd w Kijowie stracił obwody doniecki i ługański. Od 26 maja 2014 roku prezydentem Ukrainy został oligarcha, właściciel imperium produkującego czekoladę Petro Poroszenko, który zapowiedział, że "do końca czerwca rozprawi się z terrorystami w Donbasie". Tzw. "operacja antyterrorystyczna" w byłej Wschodniej Ukrainie, bedąca faktycznie ludobójstwem kosztowała życie setki tysięcy obywateli i zakończyła się całkowitym fiaskiem. Powstańcy Noworosji po sierpniowej ofensywie wyzwolili znaczne tereny republik ludowych doprowadzając do kapitulacji junty na tym terenie i rozejmu. 14 października 2014 Poroszenko opublikował dekret ustanawiający dzień 14 października - datę powstania zbrodniczej nacjonalistycznej Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) odpowiedzialnej za ludobójstwo na dziesiątkach tysięcy polaków Świętem Państwowym na Ukrainie. W wielu miastach Ukrainy przeszły wielotysięczne faszystowskie marsze pamięci OUN - UPA.

Gospodarka Ukrainy była w dużym stopniu upaństwowiona i miała najniższy w Europie wskaźnik wolności gospodarczej. Opierała się głównie na przemyśle metalurgicznym (stanowiącym około 23% produkcji przemysłowej), spożywczym (18%), maszynowym (12 %) oraz wydobywczym (11%). Krótko po rozpadzie ZSRR rząd Ukrainy uwolnił większość cen i ustanowił prawne zasady prywatyzacji. W kołach rządowych nastał jednak opór przeciwko podążaniu w kierunku gospodarki kapitalistycznej, co spowodowało zaniechanie planowanych reform. Pod wpływem swobodnej polityki monetarnej doszło do hiperinflacji. W 1994 roku liberalny prezydent Leonid Kuczma wprowadził jednak reformy gospodarcze i urzędowe ustalanie cen produktów i usług. Kryzys finansowy w Rosji w 1998 roku spowodował gwałtowny spadek eksportu co uniemożliwiło wzrost gospodarczy na Ukrainie. W roku następnym produkcja zmniejszała się nadal. Rząd nie był w stanie wypłacać na bieżąco swoim obywatelom pensji, rent i emerytur. Regres powstrzymano w 2000 roku, od kiedy to gospodarka jest w stanie dynamicznego rozwoju i tendencji wzrostowych. W dniu 16 maja 2008 roku Ukraina została członkiem Światowej Organizacji Handlu (WTO). Ukraina jest zależna od importu energii, zwłaszcza gazu ziemnego, którego dostawcą jest Rosja (FR). Obecnie po zamachu stanu gospodarka praktycznie nie istnieje, a Ukraina stoi na skraju bankructwa.

Ukraina jest jest członkiem wielu organizacji międzynarodowych: Światowej Organizacji Handlu (WTO), Wspólnoty Niepodległych Państw (WNP), Organizacji Bezpieczeństwa oraz Współpracy w Europie (OBWE) oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ).

Informacje

Dane podstawowe:Edytuj

  • Język urzędowy: ukraiński
  • Stolica: Kijów
  • Ustrój polityczny: republika liberalno-nacjonalistyczna
  • Głowa państwa: prezydent Petro Poroszenko
  • Powierzchnia: 524 799 km²
  • Liczba ludności: brak aktualnych danych
  • Jednostka monetarna: Hrywna

Partie polityczne:Edytuj

  • Partia Regionów (PR) - socjaliberalna prowschodnia
  • Komunistyczna Partia Ukrainy (KPU) - komunistyczna
  • Socjalistyczna Partia Ukrainy (SPU) - socjalistyczna
  • Postępowa Partia Socjalistyczna Ukrainy (PPSU) - socjalistyczna
  • Nasza Ukraina - Ludowa Samoobrona - socjaliberalna
  • Blok Julii Tymoszenko - socjaliberalna prozachodnia
  • Partia UDAR - liberalna prozachodnia
  • Batkiwszczyzna - liberalno-prawicowa prozachodnia
  • Ogólnoukraińskie Zjednoczenie "Swoboda" - nacjonalistyczna

Przedsiębiorstwa zbrojeniowe:Edytuj

  • Ukroboronprom - ukraiński koncern zbrojeniowy
  • Fabryka Maszyn im. A. A. Morozowa - producent pojazdów pancernych np. T-84
  • Motor Sicz - wytwórca silników lotniczych dla klientów gł. rosyjskich i chińskich
  • Artem - producent pocisków rakietowych

Armia:Edytuj

Siły Zbrojne Ukrainy liczą około 146 000 żołnierzy (stan na marzec 2014 roku). Składają się na nią wojska lądowe i siły powietrzne. Marynarka wojenna z dniem 26 marca 2014 przestała istnieć i przeszła całkowicie pod kontrolę Rosji. Pozostała część armii ukraińskiej znajduje się w stanie rozkładu oraz niechęci do walki. Z 19 000 żołnierzy ukraińskich stacjonujących do marca 2014 roku na włączonym w skład Federacji Rosyjskiej Krymie tylko 4 500 tysiąca żołnierzy zdecydowało się na wycofanie i służenie nowemu rządowi w Kijowie, który objął władzę w wyniku zbrojnego puczu. Zdecydowana większość żołnierzy wojsk ukraińskich stacjonujących na Krymie zgłosiło akces do sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Deklarację taką złożyło ponad 15 000 wojskowych z byłego, liczącego prawie 19 000 krymskiego kontyngentu. Nowe władze w Kijowie formują Gwardię Narodową mającą zastąpić Siły Zbrojne. Do gwardii tej przyjmowani są głównie członkowie skrajnie prawicowych nacjonalistycznych bojówek samoobrony majdanu oraz "Prawego Sektora", którzy brali udział w obalaniu poprzedniej ekipy rządzącej.

Sprzęt i uzbrojenie wojska Ukrainy:Edytuj

  • Karabin AK-74
  • Karabin TAR-21
  • Granatnik AGS-17 Płomień
  • UAZ 469 (?szt.) - 2 stracone
  • HMMWV (?szt.) - 5 straconych
  • KrAZ Kuguar (20szt. - od 27 lipca 2014) - 9 zdobytych przez powstańców, w służbie pozostaje 11szt.
  • GAZ-66 (?szt.) - 10 straconych
  • Ził
  • Ural-4320 (?szt.) - ponad 25 straconych
  • Kamaz (?szt.) - 14 straconych
  • T-55 - wycofane
  • T-64 (ok. 470szt. + 1495szt. w rezerwie) - 50 straconych (kilkanaście zniszczonych oraz kilkanaście zdobytych przez powstańców)
  • T-72 (2200szt.) - wycofane, w rezerwie pozostaje 1795szt.
  • T-80 (165szt.)
  • T-84 (212szt.)
  • PT-76 (5szt.) - wycofane
  • BMP-1 (944szt.) - część wycofane, ponad 44 stracone (kilkadziesiąt zniszczonych i kilkanaście zdobytych przez powstańców) w służbie pozostaje ?szt.
  • BMP-2 (1509szt.) - kilkanaście zniszczonych przez powstańców, w służbie pozostaje ?szt.
  • BMP-3 (4szt.)
  • BTR-3U Guardian (12szt.)
  • BTR-4 (10szt.) - 1 zniszczony oraz 2 zdobyte przez powstańców, w służbie pozostaje 7szt.
  • BMD-1 (60szt.)
  • BMD-2 (78szt.)
  • BRDM-2 (1000szt.) - w służbie pozostaje 600szt.
  • BTR-60 (176szt.) - kilkanaście zniszczonych oraz kilkanaście przejętych przez powstańców, w służbie pozostaje ?szt.
  • BTR-70 (857szt.) - w służbie pozostaje ?szt.
  • BTR-80 (395szt.) - około 22 zniszczonych oraz 15 zdobytych przez powstańców, w służbie pozostaje ?szt.
  • BM-21 Grad (315szt.) - około 8 zniszczonych oraz 4 zdobyte przez powstańców, w służbie pozostaje ?szt.
  • BM-27 Huragan (137szt.) - 6 straconych, w służbie pozostaje 131 szt.
  • BM-30 Tornado (80szt.) - 3 zniszczone oraz 4 zdobyte przez powstańców, w służbie pozostaje ?szt.
  • ZSU-23-4 Szyłka (brak danych)
  • 2K22 Tunguska (70szt.)
  • 2S4 Tulipan (?szt.) - 2 zdobyte przez powstańców
  • ZU-23-2 (?szt.) - 1 stracony
  • MiG-21 - wycofany
  • MiG-23 (140szt.) - wycofany
  • MiG-25 - wycofany
  • MiG-29 (230szt.) - w służbie pozostaje około 80szt.
  • Suchoj Su-27 (70szt.) - większość wycofanych, 1 zestrzelony przez powstańców, w służbie pozostaje 19szt.
  • Suchoj Su-17 (30szt.) - wycofane
  • Suchoj Su-24 (200szt.) - większość wycofanych, 5 zestrzelonych oraz 1 zdobyty przez powstańców, w służbie pozostaje 26szt.
  • Suchoj Su-25 (14szt.) - 10 zestrzelonych oraz 1 zdobyty przez powstańców, w służbie pozostają 3szt.
  • Iljuszyn Ił-76 (20szt.) - 1 zestrzelony przez powstańców, 1 zniszczony na lotnisku, w służbie pozostaje 18szt.
  • Antonow An-26 (28szt.) - 2 zestrzelone przez powstańców, w służbie pozostaje 26szt.
  • Antonow An-72 (26szt.)
  • Aero L-39 Albatros (450szt.) - w służbie pozostaje 38szt.
  • PZL Mi-2 (111szt.) - wycofany
  • Mi-6 (60szt.) - wycofany w 1998 roku
  • Mi-8/ Mi-17 (250szt.) - wycofany/ (30szt.) - 12 zestrzelonych przez powstańców, w służbie pozostaje 18szt.
  • Mi-14 (5szt.)
  • Mi-24 (20szt.) - 7 zestrzelonych przez powstańców, w służbie pozostaje 13szt.
  • Kamow Ka-27 (21szt.) - wycofany
  • Kamow Ka-29 (4szt.) - 1 sprzedany do Gwinei Równikowej, 3 wycofane
Straty techniki wojskowej Ukrainy w walce z powstańcami Doniecka i Ługańska na dzień 11 lipca 2014 roku:Edytuj
Sytuacja ukraińskiej armii na dzień 29.08.2014 roku:Edytuj

Biografie:Edytuj

  • Wiktor Janukowicz - wygnany prezydent Ukrainy 
  • Petro Poroszenko - prezydent Ukrainy

Źródła:Edytuj

Galeria:Edytuj

Michał Iljin (dyskusja) 10:46, lut 1, 2014 (UTC)IljinM.

Więcej od Wikii

Losowa wiki