FANDOM


Pistolet Karabin Diegtariewa (PPD), ros. Пистолет Пулемет Дегтярева (ППД) - pistolet maszynowy konstrukcji radzieckiej z okresu II wojny światowej.

Ppd

PPD 34/38 z góry, PPD-40 z dołu

Historia pistoletu maszynowego PPD sięga stycznia 1935 roku, kiedy to na uzbrojenie Armii Czerwonej przyjęto pistolet maszynowy konstrukcji Diegtariewa PPD-34. Produkcja początkowo niewielka, na większą skalę rozpoczęła się w 1937 roku. Zaczęto wtedy produkować ulepszoną wersję PPD-34/38 wyposażoną między innymi w bagnetProdukcję PPD-34/38 zakończono w 1939 roku po wyprodukowaniu ok. 4 100 egzemplarzy, ponieważ pistolety maszynowe uznano za broń nieperspektywiczną. Miały je zastąpić karabiny samoczynne strzelające nabojem pośrednim. Decyzja okazała się przedwczesna. Nowy nabój, ani broń nim strzelająca, nie powstały, w rezultacie czego Armia Czerwona przystąpiła do Wojny zimowej z Finlandią bez indywidualnej broni maszynowej. Efekty były opłakane. O ile na dużych dystansach piechota obu stron miała porównywalną siłę ognia, to przy dystansach poniżej 200 metrów przewaga Finów, uzbrojonych w pistolety maszynowe Suomi, była olbrzymia.

W wyniku doswiadczeń wojny radziecko-fińskiej w styczniu 1940 roku wznowiono produkcję zmodernizowanego PPD zasilanego z magazynków identycznych z magazynkami pistoletu Suomi. Pistolety PPD miały dwupozycyjne wyprowadzenie nabojów z magazynka, natomiast Suomi jednopozycyjne. Aby magazynek bębnowy mógł być zastosowany w PPD należało przekonstruować zamek lub obciąć jedną szczękę magazynka (inaczej zamek nie domykał się). Pod presją czasu Diegtariew wybrał drugie rozwiązanie, co skutkowało częstszymi zacięciami. Pomimo tej wady do końca roku wyprodukowano około 80 tysięcy pistoletów maszynowych PPD-40.

Nabój 7,62x25mm Tokariev
Waga (PPD-40) 3,23 kg bez mag

3,66 kg z 25-nabojowym mag.

5,4 kg z 71-nab. mag. bębnowym

Długość 788 mm
Długość lufy 279 mm
Szybkostrzelność 800 strz/min (PPD-34)

900-1000 strz/min (PPD-40)

Zasięg 200 m