FANDOM


Mosin - karabin powtarzalny konstrukcji rosyjskiej.

Mosin.jpg

Mosin-Nagant

Karabin Mosin został skonstruowany pod koniec XIX wieku przez Siergieja Mosina. Jego wersje rozwojowe były podstawowym uzbrojeniem piechoty rosyjskiej, a następnie Armii Czerwonej od lat 90-tych XIX wieku do lat 50-tych XX wieku, kiedy zastąpił go karabin szturmowy AK.

W drugiej połowie XIX wieku podstawową bronią rosyjskiej piechoty był 10,67 mm (4,2 linii – linia to stara rosyjska miara długości równa jednej dziesiątej cala) karabin Berdana. Był to gwintowany, odtylcowy karabin czarnoprochowy na amunicję scaloną. Po wynalezieniu przez Paula Vieille prochu bezdymnego możliwe stało się zmniejszenie kalibru karabinów. Pierwszą konstrukcją nowej generacji był francuski karabin Lebel Mle 1886. W następnych latach powstawały nowe wzory karabinów, strzelające amunicją z prochem bezdymnym. Były to karabiny powtarzalne (początkowo z magazynkami rurowymi, podlufowymi, później z magazynkami pudełkowymi). Nowe konstrukcje z zainteresowaniem były obserwowane przez rosyjskie Ministerstwo Wojny. W 1887 roku przeprowadzono próby kilku karabinów. Za najlepszy uznano karabin Belga Emila Naganta. Opierając się na konstrukcji tego karabinu, w 1890 kapitan Siergiej Mosin opracował własny karabin. Z karabinu Naganta zaczerpnięta została konstrukcja magazynka. S. Mosin skonstruował mechanizm zamkowy.

Widząc możliwość uniknięcia opłat licencyjnych podjęto decyzję o wykonaniu prototypu i serii próbnej 30 karabinów Mosina i porównaniu go z oryginalnym karabinem Naganta. W 1890 roku odbyły się próby. Karabin S. Mosina wyraźnie wzorowany na karabinie Naganta miał większą liczbę zacięć i niesprawności, ale prostszą konstrukcję. W wyniku prób uznano, że prostsza konstrukcja ułatwi produkcję w warunkach rosyjskich, a mniejszą niezawodność można zaakceptować. Poważnym argumentem były też mniejsze koszty przyjęcia do uzbrojenia rodzimej konstrukcji (za prawa do produkcji karabinu Naganta trzeba by zapłacić). 13 kwietnia 1891 przekazano carowi raport z propozycją przyjęcia karabinu Mosina na uzbrojenie jako „rosyjski trzyliniowy karabin wzór 1891” . W następnych dniach zatwierdzono wprowadzenie karabinu do produkcji pod nazwą „trzyliniowy karabin wzór 1891” (Aleksander III skrócił proponowaną nazwę).

W następnych latach w konstrukcji karabinu wz.1891 wprowadzano drobne zmiany. Opracowano też nową odmianę karabinu, tzw. wzór dragoński i kozacki. W 1907 roku wprowadzono do uzbrojenia karabinek wz. 1907. W 1908 roku w związku z wprowadzeniem amunicji z pociskiem ostrołukowym zmodernizowano celowniki produkowanych karabinów.

Pierwszą większą modernizację karabinu Mosina przeprowadzono dopiero pod koniec lat dwudziestych. Prace modernizacyjne prowadził zespół składający się z W. G. FiodorowaW. A. Diegtariowa, i F. W. Tokariewa. Efektem był karabin wzór 1891/30 (wg niektórych źródeł nazywał się on M1930). Nowy karabin był prostszy w produkcji (zmieniono zewnętrzny kształt komory zamkowej z graniastosłupa na cylinder). Opierając się na konstrukcji karabinu wz. 1891/30 opracowano w 1931 roku karabin wyborowy, wyposażony w celownik optyczny (PU o powiększeniu 3,5 lub PE o krotności 4x).

Karabinek doczekał się modernizacji dopiero pod koniec lat trzydziestych. W 1939 roku wprowadzono do uzbrojenia karabinek wz. 1938. Nowy karabinek był przeznaczony dla formacji pomocniczych i tyłowych (artyleria, żandarmeria) i z tego powodu był pozbawiony bagnetu. Jednak w trakcie drugiej wojny światowej okazało się, że karabinki lepiej nadają się jako uzbrojenie piechoty niż karabiny. W jednostkach piechoty brak bagnetu był poważną wadą, dlatego w 1944 roku przyjęto do uzbrojenia karabinek wz. 1944 wyposażony w stały, składany bagnet typu kłującego.

Produkcja kbk wz. 1944 trwała w ZSRR do 1948 roku. Ogółem w latach 1930-1948 wyprodukowano ok. 17 mln karabinów.

Po wojnie karabiny i karabinki Mosina były produkowane, na podstawie licencji, w Polsce (PRL), Rumunii (SRR) i na Węgrzech (WRL). W latach 50-tych były sukcesywnie zastępowane karabinami konstrukcji Simonowa i Kałasznikowa.

Z uzbrojenia pododdziałów tyłowych i pomocniczych Ludowego Wojska Polskiego (LWP), oraz z zapasów mobilizacyjnych, zostały ostatecznie wycofane dopiero w latach 70-tych XX wieku. Potem można je było jeszcze spotkać w uzbrojeniu Straży Przemysłowej. Wersja wyborowa zastąpiona została dopiero przez karabin SWD.

Był używany przez dwóch najwybitniejszych snajperów w histori - Simo Hayhe, i Wasilija Zajcewa.

InformacjeEdytuj

Dane podstawowe i techniczne:Edytuj

Wersja wz. 1891

wz. 1891

dragoński

Państwo ZSRR
Rodzaj Karabin powtarzalny
Prototypy 1889 – 1891
Produkcja seryjna 1891 - 1965
Kaliber Nabój 7,62 x 54 mm R
Masa (kg) 3,99 3,88
Długość (mm) 1288 1212
Prędkość początkowa pocisku (m/s) 685 660
Szybkostrzelność praktyczna (strz/min)

10

Wersje:Edytuj

Rosja (okres carski):Edytuj

  • wz. 1891 - standardowy karabin piechoty
  • wz. 1891 „dragoński” - wersja z krótszą o 76 mm lufą.
  • wz. 1891 „kozacki” - wersja skrócona jak „dragoński”, pozbawiona bagnetu.
  • wz. 1907 - karabinek przeznaczony dla formacji tyłowych i pomocniczych. Lufa skrócona o 290 mm, pozbawiony bagnetu.

Związek Radziecki (ZSRR):Edytuj

  • wz. 1891/30 - zmodernizowany karabin oparty o wzór „dragoński”. Muszkę trójkątną zastąpiono muszką słupkową w osłonie. Celownik ramkowo-schodkowy zastąpiono krzywiznowym. Zmodernizowano mechanizm spustowy i zmniejszono opór spustu.
  • wz. 1891/30 „strzelca wyborowego” - karabin snajperski. Lufę nieznacznie wydłużono w stosunku do wz. 1891/30. Rączka zamkowa została wygięta w dół (żeby przy przeładowaniu nie uderzała w celownik optyczny). Po lewej stronie łoża pojawiło się wycięcie na podstawę celownika optycznego. Najczęściej stosowany był celownik PU o powiększeniu 3,5x.
  • wz. 1938 - karabinek przeznaczony dla formacji tyłowych i pomocniczych. Lufa skrócona o 222 mm, pozbawiony bagnetu.
  • wz. 1944 - karabinek przeznaczony dla piechoty wyposażony w stały składany bagnet (złożony bagnet przylega do prawej strony łoża karabinka).

Polska Rzeczpospolita Ludowa (PRL):Edytuj

  • wz. 91/98/23 (często spotykana błędna nazwa Mauser polski wz. 91/98/23) - wersja przystosowana do strzelania amunicją 7,92x57. Karabinki wz. 91/98/23 powstawały przez przeróbkę karabinów wz. 1891. W trakcie adaptacji lufy przewiercano do nowego kalibru, a od zewnątrz obtaczano do kształtu lufy kbk wz. 1898. Zmieniano konstrukcję zamka i magazynka. Celownik przystosowano do właściwości balistycznych amunicji 7,92x57.
  • wz. 91/98/25 (czasem oznaczany jako wz.91/98/26) - udoskonalony kbk wz. 91/98/23, w którym w celu wyeliminowania zacięć przekonstruowano wyrzutnik oraz obniżono wślizg nabojowy.

Użytkownicy:Edytuj

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki