FANDOM


PZL Mi-2 (ros. ПЗЛ Mи-2) - śmigłowiec wielozadaniowy konstrukcji radzieckiej produkowany w Polsce.
Mi-2 6

Śmigłowiec Mi-2 w barwach Armii Radzieckiej.

Śmigłowiec zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym Michaiła Leontjewicza Mila jako lekka maszyna służąca głównie do celów transportowych, łącznikowych i rozpoznawczych. Był to pierwszy śmigłowiec konstrukcji radzieckiej przeznaczony do szerokiego zastosowania w gospodarce państwowej. Produkcję seryjną na mocy umowy licencyjnej powierzono polskim zakładom PZL WSK Świdnik. Był to jedyny śmigłowiec konstrukcji radzieckiej, którego nie produkowano na terenie ZSRR oraz drugi (po Mi-6) śmigłowiec z napędem turbinowym skonstruowany przez Michaiła Mila.

Konstrukcja duralowa, półskorupowa. Wirnik główny trójłopatowy, metalowy. Wyposażenie do lotów bez widzialności. Podwozie trójpodporowe z kółkiem przednim, stałe. Główny zbiornik paliwa o pojemności 600 litrów znajduje się pod podłogą kabiny. Ponadto istnieje możliwość zainstalowania po bokach kadłuba dwóch dodatkowych zewnętrznych zbiorników paliwa o pojemności 238 litrów każdy. Na wyposażenie standardowe śmigłowca Mi-2 składa się radiokompas, żyrokompas, radiowysokościomierz i radiostacja.

07mi2

Śmigłowiec Mi-2 w barwach polskiej Milicji Obywatelskiej

Oblotu pierwszego prototypu dokonano w dniu 7 października 1961 roku w ZSRR, dokonał tego pilot doświadczalny biura Herman Ałfiorow. W dniu 25 września 1962 roku pierwszy prototyp zaprezentowano członkom rządu radzieckiego i przedstawicielom Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (PRL). Po tej prezentacji postanowiono rozpocząć produkcję seryjną w Polsce. W międzyczasie w maju 1963 roku na jednym z prototypów został pobity międzynarodowy rekord prędkości 253,8 km/h na trasie zamkniętej 100 km. Dokonał tego pilot doświadczalny Państwowego Instytutu Naukowo-Badawczego B. Anapow. Rekord ten został pobity w czerwcu 1966 roku, tym razem przez kobietę Tatianę Russian. Po zawarciu na początku 1964 roku kontraktu pomiędzy ZSRR a PRL na przeniesienie budowy śmigłowców do Polski w 1965 roku uruchomiono w Świdniku produkcję seryjną, także na eksport, głównie do ZSRR oraz innych krajów socjalistycznych. Pierwszy zmontowany w Polsce śmigłowiec został oblatany przez radzieckich pilotów Karapetiana i Biełousowa. Związek Radziecki pomógł również zorganizować produkcję sprzętu i dostaw części zamiennych. Oblotu pierwszego wyprodukowanego w WSK-Świdnik dokonano w dniu 4 listopada 1965 roku, dokonali tego piloci mgr inż. Wiesław Mercik, mgr inż. Kazimierz Moskowicz oraz Henryk Jaworski.

PL MWP Mi-2P

Mi-2 w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie w swym pierwotnym fabrycznym malowaniu.

Początkowo PZL Mi-2 miał być wyłącznie cywilnym i wojskowym śmigłowcem pasażersko - transportowym. Z czasem zaczęto jednak konstruować i produkować nowe specjalistyczne wersje, także bojowe. Pierwszy egzemplarz nowej maszyny trafił do Sił Powietrznych PRL 29 grudnia 1966 roku, w roku następnym zaczęły się regularne dostawy do jednostek Ludowego Wojska Polskiego (LWP), również w 1967 roku Polska zaprezentowała nowy śmigłowiec na 27 Międzynarodowym Salonie Lotniczym we francuskim Le Bourget. W ramach prac rozwojowych opracowano w Polsce kilka wersji śmigłowca, m.in. szkolną, fotogrametryczną, uzbrojoną. W Polsce oprócz sił zbrojnych śmigłowce Mi-2 użytkowały lub do tej pory użytkują cywilne służby, takie jak Lotnicze Pogotowie Ratunkowe (LPR), Milicja Obywatelska (MO) następnie Policja, Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (GOPR).

Mi-2 LPR

Mi-2S wersja sanitarna w barwach polskiego Lotniczego Pogotowia Ratunkowego (LPR)

Informacje

Dane podstawowe:

  • Typ śmigłowca: wielozadaniowy
  • Załoga: 1-2 osoby + 7-8 pasażerów
  • Prototypy: 1961
  • Produkcja: 1965 - 1992
  • Wyprodukowane egzemplarze: ponad 5400szt.

Dane techniczne:

  • Silnik: 2 turbinowe, turbowałowe PZL Rzeszów GTD-350 po 400 KM każdy lub GTD-350P po 450 KM każdy (wersja Mi-2M)
  • 36mi2rm2706

    Mi-2RM wersja ratownicza morska w barwach lotnictwa Polskiej Marynarki Wojennej Źródło: Muzeum Ratownictwa

    Średnica wirnika: 14,50 m
  • Długość kadłuba: 11,94 m
  • Wysokość: 3,75 m
  • Masa własna: 2 400 kg
  • Masa całkowita: 3 550 kg
  • Prędkość maks: 210 km/h
  • Wznoszenie: 4,5 m/s
  • Pułap: 4000 m
  • Zasięg: 170 km (wersje uzbrojone), 270 km (wersje bez uzbrojenia z dodatkowymi zbiornikami zewnętrznymi)
  • Zapas paliwa: 600 l. (zbiornik główny), 1076 l. (z dodatkowymi zbiornikami)
  • Uzbrojenie: W wersji uzbrojonej 1 km 7,62 mm i na wysięgnikach podwieszane 4 wyrzutnie po 32 niekierowane pociski rakietowe. W wersji przeciwpancernej 1 działko 23 mm i na wysięgnikach podwieszane 4 kierowane pociski rakietowe przeciwpancerne z zapasem 4 pocisków w przedziale ładunkowym
    Mi-2Ch

    Mi-2Ch wersja do stawiania zasłon dymnych

Wersje:

  • Mi-2T - wersja transportowa przeznaczona do przewozu 8 osób lub ładunku o masie do 700 kg wewnątrz kabiny lub 800kg na zewnętrznym zaczepie pod kadłubem. Ponadto wersja ta posiadała dźwig elektryczny o udźwigu 120 kg.
  • Mi-2R - wersja rolnicza (oblatana 20 czerwca 1968 roku) przeznaczona do rozpylania ciekłych pestycydów oraz zrzucania nawozu w postaci proszków i granulatu. Mi-2R wyposażono w dwa zbiorniki (każdy o pojemności 700 l) zamocowane po bokach kadłuba. W zależności od zastosowania śmigłowca zbiorniki posiadały dysze zakończone pompami (oprysk) lub wentylatorem (rozpylanie). Większość śmigłowców tej wersji zostało wyeksportowanych do ZSRR. W Polsce Mi-2 w wariancie rolniczym wykorzystywano głównie w Państwowych Gospodarstwach Rolniczych (PGR).
  • Mi-2P - wersja pasażerska przeznaczona do przewozu 6-8 pasażerów wraz z bagażem. Kabina pasażerska Mi-2P różniła się od wersji transportowej fotelami z lepszą tapicerką, zainstalowaniem składanego stolika, pokryciem ścian dźwiękoszczelnymi panelami oraz wyłożeniem podłogi wykładziną
  • Mi-2Sz (lub Mi-2U) - wersja szkolna wyposażona w układ podwójnych sterownic.
  • Mi-2D „Przetacznik” - wersja dowódcza (opracowana w 1967 roku) zaprojektowana jako latające stanowiska dowodzenia. Mi-2D wyposażono w specjalistyczny sprzęt łączności. Wszystkie śmigłowce tej wersji trafiły do Ludowego Wojska Polskiego (LWP).
    Mi-2

    Śmigłowiec PZL Mi-2 należący do Straży Granicznej RP

  • Mi-2S - wersja sanitarna wyposażona w specjalne szyny, które umożliwiły umocowanie w kadłubie dwóch noszy. Wersja ta mogła przewozić dwóch chorych na noszach, a dwóch kolejnych na siedzeniach. Ponadto w śmigłowcu znajdowało się jeszcze jedno miejsce dla lekarza lub sanitariusza. Maszyny w wariancie sanitarnym wyposażono także w podstawowe wyposażenie instalowane w karetkach pogotowia. Pierwsze śmigłowce w tej wersji dostarczono do służb ratunkowych w 1972 roku i były używane przez Lotnicze Pogotowie Ratunkowe (LPR). Łącznie wyprodukowano i przekazano do służby 51 śmigłowców tej wersji.
  • Mi-2RM - wersja ratownicza morska (opracowana w 1969 roku). Mi-2RM posiadały dodatkowy zbiornik paliwa w kadłubie, podnośnik hydrauliczny, apteczkę, nosze oraz tratwy ratunkowe. Zbudowano łącznie 16 śmigłowców tej wersji, wszystkie trafiły do 28 Eskadry Ratowniczej MW oraz 18 Eskadry Lotnictwa Łącznikowego MW.
  • Mi-2RL - wersja ratownicza lądowa (opracowana w 1975 roku). MI-2RL wyposażono w podnośnik zainstalowany po lewej stronie kadłuba, reflektory, nosze i zestaw pierwszej pomocy. Wyprodukowano 10 sztuk Mi-2 RL
  • Mi-2RS „Padalec” - wersja rozpoznawania skażeń (opracowana w latach 70-tych). Mi-2RS wyposażono w kilka zestawów specjalistycznego sprzętu do wykrywania skażeń (rentgenometr, czujnik skażenia, przyrząd rozpoznania chemicznego). Wyposażenie to uzupełniono w późniejszym okresie rentgenometrem lotniczym, urządzeniem do pobierania próbek skażonej gleby oraz urządzeniem do pobierania próbek skażonego powietrza. Ponadto tą wersję wyposażono w filtr chroniący załogę przez skutkami przebywania w skażonej strefie.
  • Mi-2Ch „Chemik” - wersja do stawiania zasłon dymnych (opracowana w latach 80-tych). Mi-2Ch wyposażono w system WZD-80. System działa na zasadzie wykorzystania gazów spalinowych pochodzących z silników do wytworzenia dymu. Generatory dymu zostały zainstalowano na zewnętrznych wspornikach w tylnej części kadłuba. Ponadto śmigłowce Mi-2 Ch wyposażono w zestaw do wykrywania skażeń, taki sam jak na śmigłowcach Mi-2RS
  • Mi-2FM - wersja fotogrametyczna, wyposażona w aparat fotograficzny WILD RC-8 zainstalowany w tylnej części kadłuba.
  • Mi-2US - wersja uzbrojona (opracowana w pod koniec lat 60-tych). Mi-2US posiadał przebudowaną kabinę pilotów, instalację fotokarabinu oraz dwa zewnętrzne wysięgniki na uzbrojenie. Uzbrojenie stanowiło działko NS-23 kal. 23 mm i cztery karabiny maszynowe PK kal. 7,62 mm zamocowane parami na wysięgnikach po obu stronach kadłuba. Dostawy tej wersji do jednostek wojskowych rozpoczęto w 1973 roku.
  • Mi-2URN „Żmija” - wersja uzbrojona w wyrzutnie rakiet niekierowanych. W tej wersji karabiny maszynowe PK zastąpiono dwiema wyrzutniami rakiet MARS-2 kal. 57 mm. (Jedna wyrzutnia mieściła 16 niekierowanych rakiet). Poza tym na uzbrojenie składało się działko NS-23 i dwa km PK umieszczone w oknach. Część Mi-2URN powstała poprzez przebudowę Mi-2US.
  • Mi-2URP „Salamandra” - wersja uzbrojona w wyrzutnie rakiet przeciwpancernych. W tej wersji na uzbrojenie składało się działko NS-23 oraz 4 rakiety przeciwpancerne 9M14 Malutka. Wersja ta trafiła do LWP w 1975 roku.
  • Mi-2URP-G „Gniewosz” - zmodyfikowana wersja Mi-2URP, w której standardowe mocowanie rakiet przeciwpancernych zamieniono na zintegrowaną belkę „Salamandra-Gniewosz”. W ten sposób pod końcówką każdego z wysięgników możliwa jest instalacja dwóch rakiet przeciwlotniczych Strzała 2M. Większość Mi-2URP-G powstała przez przebudowanie Mi-2URP, a tylko 3 śmigłowce powstały od podstaw.
  • Mi-2M - wersja zmodernizowana (oblatana 1 lipca 1974 roku). Modernizacja polegała na zastosowaniu ulepszonych silników GTD-350P o zwiększonej do 450 KM mocy. Wprowadzono niezależną dla każdego silnika instalację paliwową pozwalającą w sytuacjach awaryjnych na zasilanie obu silników jedną pompą paliwową. Zastosowano szereg istotnych zmian w kadłubie, zlikwidowano uskok w podłodze co umożliwiło wygodniejsze rozmieszczenie foteli w kabinie i zwiększyło ilość miejsc pasażerskich o jedno. Ponadto wprowadzono bardziej skuteczne ogrzewanie i wentylację kabiny, nadmuch na przednie szyby zapobiegający ich zaparowaniu, zwiększono rozstaw kół podwozia głównego oraz średnicę kół przednich (z 300 do 400 mm) co poprawiło przebieg kołowania śmigłowca na miękkim gruncie. W skład wyposażenia i osprzętu wprowadzono szereg nowych produktów polskich. Wyprodukowano kilka sztuk i ze względów technicznych nie podjęto dalszej produkcji seryjnej.

Modernizacje:

  • PZL Kania - gruntowna modernizacja śmigłowca Mi-2 opracowana w latach 1977 - 1979 polegająca na wymianie silników, zainstalowaniu lepszej aparatury nawigacyjnej, lżejszych baterii pokładowych, zastosowaniu kompozytowych łopat oraz zachodniej awioniki.
    Mi-2-Hoplite

    Sylwetka śmigłowca Mi-2 w trzech rzutach

Użytkownicy:

Bibliografia:

  • Andrzej Glass "Samoloty '85" NOT-SIGMA Warszawa 1986
  • Jerzy Grzegorzewski "Śmigłowiec Mi-2, TBiU nr 60" Wydawnictwo MON Warszawa 1979

Źródła:

Michał Iljin (dyskusja) 21:00, maj 16, 2013 (UTC)IljinM.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki