FANDOM


M14 - karabin automatyczny konstrukcji USA strzelający nabojem 7,62 x 51 mm.

Po zakończeniu II wojny światowej, amerykańscy żołnierze byli uzbrojeni w karabiny M1 Garand. Jako, że był to karabin samopowtarzalny, dysponowali oni za małą siłą ognia. Rząd USA zlecił przygotowanie karabinu automatycznego strzelającego nabojem 7,62 NATO. Jako konkurencyjne firmy wystąpił Springfield ze swoim karabinem T 44 i belgijska firma - późniejsi twórcy FN FAL. Przetarg wygrał Springfield i dopracowawszy swój karabin został on wprowadzony pod nazwą M14. Produkcję rozpoczęto w 1957 r., a zakończono w 1964 r. po wprowadzeniu karabinu szturmowego M16. M14 jednak służył do końca wojny w Wietnamie i jest wykorzystywany do dziś jako broń snajperska pod nazwą M21.

Wersje:Edytuj

M14 - podstawowa wersja.

M14A1/M14E2 - wersja M14 służąca jako lekka broń wsparcia. Wyposażona była w wyprofilowany chwyt pistoletowy i metalowy chwyt przedni. Źle odgrywała tą rolę, albowiem podczas strzelania ogniem automatycznym odrzut wciąż był uciążliwy, miał tendencję do szybkiego przegrzewania lufy (nie była wymienna), a mała ilość amunicji (20 szt.) była za mała.

M14 EBR - skrócone M14 przeznaczone dla jednostek specjalnych Marines.

M21 - wersja wyborowa.

M 36, SWS, M89SR - izraelskie karabiny wyborowe w układzie bullpup, oparte konstrukcyjnie na M14. M14 mimo iż był dosyć prostą i niezawodną konstrukcją, to właściwie był M1 Garandem z dodanym magazynkiem i możliwością strzelania seriami. Po za tym przy ogniu maszynowym karabin miał bardzo duży podrzut.

KonstrukcjaEdytuj

Jest to karabin automatyczny. Zasada działania jest oparta o wykorzystanie energii gazów prochowych, odprowadzanych przez boczny otwór lufy. Ryglowanie przez obrót zamka. Spust umożliwia strzelanie seriami i ogniem pojedynczym (przełącznik po prawej stronie). Bezpiecznik znajduje się przed spustem. Zasilany z dwurzędowego magazynka o pojemności 20 pocisków. Możliwość montażu bagnetu pod lufą.