Wikia

Wiki Uzbrojenie

Ludowe Wojsko Polskie (LWP)

Komentarze4
1292strony na
tej wiki
Ludowe Wojsko Polskie (LWP) - siły zbrojne Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (PRL) sformowane w latach 1943–1944 w ZSRR, istniejące do 1989 roku.
420px-Orzeł LWP.jpg

Orzeł Piastowski - godło Ludowego Wojska Polskiego

Nazwa Ludowe Wojsko Polskie używana była powszechnie od lat 50-tych przez władze państwowe oraz piśmiennictwo tego okresu w celu podkreślenia związku z panującym w kraju ustrojem socjalistycznym (ludowym). Oficjalnymi nazwami sił zbrojnych w Polsce w tych okresach były:

800px-Polish Army Parade waf-2012-1502-29 (1945).jpg

Defilada 1 Armii Wojska Polskiego w wyzwolonej Warszawie 19 stycznia 1945 roku

- od 29 lipca 1944 roku do 1952 roku: Wojsko Polskie

- w latach 1952-1989: Siły Zbrojne Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej

Ludowe Wojsko Polskie miało też swoje święto, które początkowo w latach 1947-1950 obchodziło w dniu 9 maja. Dzień 9 maja był równocześnie Narodowym Świętem Zwycięstwa i Wolności. W okresie od 7 października 1950 roku do 13 sierpnia 1992 roku Dniem Wojska Polskiego był 12 października - rocznica zwycięskiej bitwy wojsk radzieckich i polskich pod Lenino. Po raz ostatni Dzień Wojska Polskiego był obchodzony 12 października 1991 roku.

Okres II wojny światowej.

Początkiem istnienia Ludowego Wojska Polskiego było rozpoczęte z inicjatywy Związku Patriotów Polskich (ZPP) w maju 1943 roku w Sielcach nad Oką (w ZSRR) formowanie 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Nowo tworzone siły zbrojne były wojskowo i politycznie podporządkowane ZSRR, natomiast nie uznawały zwierzchnictwa polskiego rządu w Londynie. Na przełomie 1943 i 1944 roku sformowano kolejne polskie jednostki w ZSRR, które utworzyły 1 Korpus Polskich Sił Zbrojnych rozwinięty 16 marca 1944 roku w 1 Armię Polską w ZSRR. Odrodzone Wojsko Polskie zostało formalnie powołane ustawą Krajowej Rady Narodowej (KRN) z 21 lipca 1944 roku o przejęciu zwierzchnictwa nad Armią Polską w ZSRR i o scaleniu Armii Ludowej i Armii Polskiej w ZSRR w jednolite Wojsko Polskie. Na mocy tej ustawy, KRN objęła zwierzchnią władzę nad Armią Polską w ZSRR oraz powołała do życia Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego. Od 20 sierpnia 1944 prowadzono mobilizację do Wojska Polskiego na wyzwolonych terenach Polski.

W okresie II wojny światowej sformowano dwie armie Wojska Polskiego w skład których wchodziło 10 dywizji piechoty, 5 brygad pancernych, brygada kawalerii, 2 brygady saperów, 3 dywizje i kilka brygad artylerii oraz mniejsze oddziały, jak również 4 dywizje lotnictwa. Pod koniec 1944 roku w ich skład wchodziło około 180 000 żołnierzy. Wyzwolenie terytorium Polski spod niemieckiej okupacji było okupione wielką daniną krwii oraz wysiłkiem i bohaterstwem pojedynczych żołnierzy. Do zakończenia działań zbrojnych, całkowite straty osobowe Wojska Polskiego walczącego u boku Armii Czerwonej, osiągnęły liczbę 17 500 zabitych, 10 000 zaginionych i 40 000 rannych żołnierzy.

Okres powojenny.Edytuj

Koniec wojny zastał Wojsko Polskie w okresie intensywnego rozwoju organizacyjnego. Powstawały nowe związki taktyczne oraz oddziały wojsk. W wyniku mobilizacji liczebność Wojska Polskiego w maju 1945 roku osiągnęła 370 tysięcy żołnierzy zaś we wrześniu 1945 roku 440 tysięcy żołnierzy. Na wyzwalanych obszarach organizowano Okręgi WojskoweW czerwcu 1945 roku skierowano 1, 3 i 8 Dywizje Piechoty do działań związanych z bezpieczeństwem wewnętrznym. 4 Dywizję Piechoty przekazano dla potrzeb tworzącego się Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW). Zasadą było, że jednostki wojskowe wykorzystywane były przede wszystkim do działań przeciw zbrojnym bandom ukraińskich nacjonalistów UPA, a wojska KBW do walki ze zbrojnymi bandami polskich nacjonalistów z NSZ-u.
SKOT-y LWP.jpg

Transportery opancerzone SKOT

SKOT i T-55 LWP.jpg

Czołg T-55 i Transporter opancerzony SKOT w czasie ćwiczeń poligonowych LWP

10 sierpnia 1945 roku został wydany „dekret o częściowej demobilizacji WP”. Kolejne jej fazy miały miejsce w lutym i grudniu 1946 roku. Jednym z najważniejszych zadań stojących przed wojskiem po zakończeniu wojny było rozminowanie kraju. W latach 1944-1956 prowadzono operację rozminowywania kraju, w której uczestniczyły 44 jednostki inżynieryjne (ok. 19 tys. saperów). W jej wyniku sprawdzono i rozminowano 80% powierzchni kraju. W operacji rozminowywania śmierć poniosło 646 saperów. Jesienią 1945 roku granice państwa zaczęły ochraniać wydzielone z wojsk operacyjnych Wojska Ochrony Pogranicza (WOP).

LWP WOP 2.jpg

Żołnierze Wojsk Ochrony Pogranicza LWP

W efekcie redukcji w latach 1945-1948 na początku 1949 roku Wojsko Polskie liczyło ok. 140 000 żołnierzy. Organizacyjnie w skład wojsk lądowych wchodziły: szesnaście dywizji piechoty, sześć pułków czołgów i cztery pułki artylerii pancernej, trzy brygady, jeden pułk i trzy samodzielne dywizjony artylerii, trzy pułki artylerii przeciwlotniczej, cztery pułki saperów i jeden pułk pontonowy. Wojska lotnicze w dysponowały: trzema pułkami lotnictwa myśliwskiego, trzema szturmowego, jednym bombowców nurkujących i jednym specjalnym (do przewożenia władz politycznych i wojskowych). Marynarka wojenna była w początkowym stadium organizacji.

Działo samobieżne ZSU-57-2.jpg

Kolumna samobieżnych dział przeciwlotniczych ZSU-57-2

Okres początku zimnej wojny.

Redukcja wojska w latach 1945-1948 i utrata przez nie zdolności do podjęcia skutecznych działań obronnych spowodowało, że w 1949 roku przyjęto 7-letni plan rozbudowy wojska. Przedsięwzięcia te zbiegły się z zaostrzeniem sytuacji międzynarodowej (zimna wojna, kryzys berliński). W rezultacie pod koniec 1949 roku Wojsko Polskie zaczęło przygotowywać się do ewentualnej wojny. Zmiana koncepcji rozwoju zbiegła się w czasie z powstaniem 4 kwietnia 1949 sojuszu polityczno-wojskowego państw zachodnich nazwanego Pakt Północnoatlantycki (NATO), który państwa bloku wschodniego uznały za zagrożenie. Po wybuchu wojny koreańskiej i włączeniu Polski do wyścigu zbrojeń między blokiem wschodnim i NATO Wojsko Polskie osiągnęło punkt kulminacyjny rozwoju organizacyjnego. W ramach realizacji planu przyspieszonego rozwoju wojska w latach 1951-1952 sformowano dodatkowo: cztery dowództwa korpusów armijnych, dwa dowództwa korpusów lotniczych, dziesięć dywizji lotniczych, dwie dywizje zmechanizowane, siedem dywizji piechoty, pięć dywizji artylerii przeciwlotniczej, trzy brygady artylerii przeciwpancernej trzy brygady przeciwdesantowe, sześć samodzielnych pułków czołgów. W rezultacie stan etatowy Ludowego Wojska Polskiego wzrósł w latach 1950-1951 o ponad 200% i 1 stycznia 1952 roku wynosił 356 481 żołnierzy.

11-batalion-rozpoznania-radioelektronicznego eszelon 1978.jpg

Wojskowy transport kolejowy 11 Batalionu Rozpoznania

W 1950 roku zaprzestano prac nad rozwojem własnej myśli strategicznej i przyjęto radziecką doktrynę wojenną. Wojsko Polskie miało być częścią sił bloku wschodniego na środkowoeuropejskim teatrze działań wojennych, a plany operacyjne przyjęte w 1965 obejmowały działania tzw. Frontu Polskiego na kierunku nadmorskim oraz obronę wybrzeża. Już w maju 1950 roku pod kierownictwem marszałka WP Konstantego Rokossowskiego przeprowadzono ćwiczenia dotyczące organizacji i prowadzenia operacji Frontu Nadmorskiego. Dynamicznie miała wzrastać liczebność wojsk pancernych i zmechanizowanych. Przyszłe pole walki miało być teatrem bitew pancerno-zmechanizowanych, a taktyka i sztuka operacyjna preferowała działania ofensywne.

Okres członkowstwa w Układzie Warszawskim.

Od 1953 roku stopniowo redukowano liczebność LWP. W okresie od 1955 do 1958 roku szeregi wojska opuściło 200 tys. żołnierzy. Po 1956 roku kilkukrotnie modernizowano LWP, utrzymując liczebność armii na poziomie 200-300 tys. żołnierzy. W maju 1955 roku Polska weszła w skład sojuszu wojskowego Układu Warszawskiego, który powstał w odpowiedzi na włączenie Republiki Federalnej Niemiec (RFN) do sojuszu NATO. Polska wydzieliła w skład układu wojska operacyjne, które na wypadek wojny miały tworzyć tzw. Front Nadmorski liczący ok. 400 tys. żołnierzy. Redukcja wojska w latach 1955-1958 związana była z jednoczesną modernizacją techniczną polskiej armii. Utworzono cztery dywizje pancerne. Stopniowo przekształcono dywizje piechoty w dywizje zmechanizowane. Zorganizowano dywizję powietrznodesantową i desantową. W rezultacie przygotowano Siły Zbrojne PRL do działań w warunkach użycia broni masowego rażenia (ABC). Na początku lat 60-tych rozpoczęto proces wyposażania Wojska Polskiego w nowoczesną broń rakietową (rakiety taktyczne, taktyczno-operacyjne, przeciwpancerne i przeciwlotnicze). W 1961 roku zespół pod kierownictwem Marszałka Polski Mariana Spychalskiego opracował pierwszą polską doktrynę wojenną po II wojnie światowej pt. „Podstawowe założenia ludowej obronności”.

BRDM-1 LWP.jpg

Wyrzutnia kierowanych rakietowych pocisków przeciwpancernych na podwoziu pojazdu opancerzonego BRDM-1

04 - natarcie.jpg

Natarcie piechoty zmechanizowanej LWP

W 1965 roku rozpoczęto rozbudowę systemu obrony terytorialnej, którego zadaniem była ochrona ludności cywilnej w warunkach wojny. W tym samym roku ustabilizował się skład bojowy wojsk operacyjnych, które składały się z piętnastu dywizji ogólnowojskowych, w tym: pięć pancernych, osiem zmechanizowanych (z tego trzy o pełnych stanach osobowych, trzy szkolne i dwie głęboko skadrowane), jedna desantowa i jedna powietrznodesantowa. Pod koniec lat sześćdziesiątych opracowana została kolejna doktryna wojenna zawarta w dokumencie „Węzłowe założenia obronne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” wdrożona w życie w 1973 roku obowiązywała do 1989 roku. Według tej doktryny Polska na wypadek wojny wywołanej przez państwa NATO miała wziąć udział w działaniach zbrojnych w ramach Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego wydzielając w ich skład wojska operacyjne w sile Frontu tworzące tzw. „Układ zewnętrzny”. Jednocześnie dla obrony terytorium kraju przed napadem środków powietrznych (lotnictwa i rakiet), desantami powietrznymi i morskimi oraz działaniami grup dywersyjnych utworzony został „Układ wewnętrzny” złożony z: Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (WOPK), Wojsk Obrony Terytorialnej Kraju (WOTK) oraz Obrony Cywilnej (OC). W czasie mobilizacji planowano powołać około 1,1 mln żołnierzy, z czego 450 tys. miały stanowić wojska operacyjne tworzące zewnętrzny Front Polski, a 650 tys. wojska przeznaczone do obrony terytorium kraju. 
LWP powietrzno desantowe.jpg

Żołnierz z 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej po oddaniu skoku spadochronowego

Taki skład przetrwał do 1986 roku, kiedy to przekształcono dywizje desantową i powietrznodesantową w brygady. W 1988 roku dwie szkolne dywizje zmechanizowane (2 DZ i 15 DZ) i dwie skadrowane dywizje zmechanizowane (3 DZ i 9 DZ) przekształcono w bazy materiałowo-techniczne. W 1989 roku wszystkie dywizje pancerne przeformowano na dywizje zmechanizowane. Ogólna liczba dywizji zmniejszyła się z 15 do 9.

The officer's higher aviation school. J. Krasickiego in Deblin H. Michalowski.jpg

Uroczysta przysięga wojskowa w Ludowym Wojsku Polskim

Przysięga wojskowa LWP:Edytuj

Ja, obywatel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,

stając w szeregach Wojska Polskiego,

przysięgam Narodowi Polskiemu być uczciwym,

zdyscyplinowanym,

mężnym i czujnym żołnierzem,

wykonywać dokładnie rozkazy przełożonych

i przepisy regulaminów,

dochować ściśle tajemnicy wojskowej i państwowej,

nie splamić nigdy honoru i godności żołnierza polskiego.

Żołnierze WOPK LWP.jpg

Żołnierze Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej Ludowego Wojska Polskiego w czasie obchodów święta państwowego

Sprzęt i uzbrojenie LWP:Edytuj

Broń:Edytuj

Pojazdy:Edytuj

Samoloty:Edytuj

Śmigłowce:Edytuj

Okręty:Edytuj

  • Okręt podwodny projektu 613 (4szt.)
  • Okręt podwodny projektu 877E "Halibut" (1szt.)
  • Okręt podwodny projektu 641 (2szt.)
  • Niszczyciel projektu 30bis "Śmiały" (2szt.)
  • Niszczyciel rakietowy projektu 56AE (1szt.)
  • Niszczyciel rakietowy projektu 61MP (1szt.)
  • Fregata rakietowa projektu 620 "Kaszub" (1szt.)

Film:Edytuj

http://www.youtube.com/watch?v=_eGNLf3KUUQ

Film ukazuje potęgę LWP z okazji Defilady Tysiąclecia Państwa Polskiego w dniu Święta Odrodzenia Polski 22 Lipca 1966 roku.

Michał Iljin (dyskusja) 23:20, cze 30, 2013 (UTC)IljinM.

Więcej od Wikii

Losowa wiki