FANDOM


Kuter rakietowy projektu 183R (ros. Ракетный катер проекта 183Р) - kuter rakietowy konstrukcji radzieckiej.
Kuter rakietowy projektu 183R 1

Kuter rakietowy projektu 183R

Doświadczenia z okresu II wojny światowej wykazały, że ze względu na pojawienie się stacji radarowych i szybkostrzelnej artylerii wielolufowej kutry torpedowe, które tracą czynnik zaskoczenia na odległości salwy torpedowej, stają się nieskuteczne. Konieczne stało się wyposażyć kutry w broń zdolną atakować okręty nieprzyjaciela z dużych odległości, nie zbliżając się do nich. Pociski rakietowe stały się właśnie taką bronią. Drugim powodem rozpoczęcia prac nad nowym typem jednostki pływającej był fakt wprowadzenia przez wielkie mocarstwa do uzbrojenia broni atomowej, co spowodowało kryzys w budowie wielkich okrętów wojennych, które okazały się zupełnie bezbronne wobec bojowych ładunków atomowych, w dodatku przenoszonych przez pociski rakietowe na olbrzymie odległości. W tej sytuacji najlepszym rozwiązaniem stało się rozproszenie sił morskich poprzez budowę mniejszych, ale za to liczniejszych jednostek pływających charakteryzujących się bardzo dużą szybkością oraz zwrotnością. Dążąc do maksymalnego rozproszenia sił morskich oraz także ze względu na konieczność obrony dość długiego wybrzeża w Związku Radzieckim (ZSRR) przystąpiono do realizacji koncepcji rozszerzenia rodziny kutrów torpedowych poprzez wyposażenie ich w broń rakietową. W tym celu konstruktorzy Centralnego Biura Konstrukcyjnego CKB-5 w Leningradzie pod przewodnictwem głównego projektanta Jewgienija Iwanowicza Juchnina rozpoczęli opracowanie eksperymentalnego kutra rakietowego. Jako baza dla prototypowej jednostki został wybrany kadłub i siłownia dobrze sprawdzonego w eksploatacji kutra torpedowego projektu 183 z 1949 roku zbudowanego w dużej serii dla Marynarki Wojennej ZSRR. Prace CKB-5 nad stworzeniem pierwszego na świecie kutra rakietowego zakończyły się przeniesieniem zestawu roboczych rysunków do fabryki w celu rozpoczęcia produkcji.

Kuter rakietowy projektu 183R (1)

Kuter rakietowy projektu 183R

Konstrukcja kutra rakietowego w zakresie kadłuba oraz siłowni okrętowej była identyczna jak w kutrze torpedowym projektu 183. Zmiany dotyczyły głównie rodzaju oraz zestawu uzbrojenia. W miejsce dwóch jednorurowych wyrzutni torpedowych znajdujących się na pierwotnym projekcie ustawiono dwie hangarowe wyrzutnie pocisków rakietowych P-15 woda-woda. Ponadto przebudowie został poddany maszt kutra, na którym zainstalowano stacje radarowe wykrywania celów oraz kierowania ogniem pocisków rakietowych. Hangarowy typ wyrzutni rakietowych był rezultatem tego, że skrzydła pocisku P-15 nie były składane. Wyrzutnie miały stały kąt podniesienia wynoszący 11,5 ° i masę własną 1 100 kg. Wystrzelenie rakiet było możliwe w prędkości do 30 węzłów i stanie morza do 4. Za każdą z wyrzutni była zainstalowana metalowa osłona rynnowa chroniąca pokład kutra przed działaniem gazów wylotowych z pocisków. Z dwóch armat przeciwlotniczych 2M-3M kal. 25-mm na nowej jednostce wobec braku miejsca pozostała jedynie armata dziobowa. Na wyposażenie standartowe kutra składały się kompasy, urządzenia nawigacyjne, urządzenia łączności radiowej oraz wyposażenie pokładowe w postaci koła ratunkowego, urządzeń kotwicznych, pachołków kotwicznych, relingów, rufowego drzewca flagowego itp.

Pierwsze dwa prototypy oznaczone jako 183E zostały ukończone latem 1957 roku i przetransportowane na Morze Czarne w celu przeprowadzenia prób morskich. 20 grudnia tego samego roku odbyło się pierwsze udane wystrzelenie pocisku rakietowego z kutra. W 1959 roku rozpoczęto produkcję seryjną kutra pod oznaczeniem 183R (R od "rakietnyj"), w tym samym roku pierwsze jednostki weszły do służby w Marynarce wojennej ZSRR.
Kuter 183R

Odpalenie pocisku rakietowego z kutra rakietowego projektu 183R

Informacje

Dane podstawowe:

  • Państwo: Związek Radziecki (ZSRR)
  • Producent:​​​​​​ Zakład Stoczniowy Nr 5 w Leningradzie, Zakład Stoczniowy Nr 602 we Władywostoku.
  • Typ okrętu: kuter rakietowy
  • Załoga: 17 osób
  • Prototypy: 1957
  • Produkcja: 1959 - 1965
  • Zbudowane jednostki: 112 szt. (w tym 2 szt. eksperymentalne)

Dane techniczne:

  • Napęd: 4 silniki wysokoprężne M-50F o mocy 1 200 KM każdy
  • Długość: 25,5 m
  • Szerokość: 6,2 m
  • Wysokość: ...
  • Zanurzenie: 1,4 m
  • Wyporność standartowa: 70,0 t
  • Wyporność maksymalna: 81,0 t
  • Prędkość maks. 38,0 węzłów (70,37 km/h)
  • Zasięg: 885 Mm
  • Autonomiczność: 5 dób
  • Uzbrojenie: 2 pojedyncze wyrzutnie pocisków rakietowych P-15 lub P-15U (zapas 2 pocisków), armata 2M-3M kal. 25 mm (zapas amunicji 1 000szt.)

Użytkownicy:

Źródła:

Michał Iljin (dyskusja) 12:13, sty 6, 2019 (UTC)IljinM.