FANDOM


Republika Kuby (RK) - socjalistyczne państwo w Ameryce Środkowej położone na Morzu Karaibskim w archipelagu Wielkich Antyli.
Coat of Arms of Cuba.svg

Godło Republiki Kuby (RK)

Flag of Cuba.svg

Flaga Republiki Kuby (RK)

Kuba podzielona jest na 15 prowincji i jeden specjalny okręg administacyjny, które dzielą się na 168 gmin. Kuba składa się z wyspy o nazwie Kuba oraz wielu otaczających ją wysepek, z których największą powierzchnię zajmuje Isla de la Juventud.

Historia:

Pierwotnie Kuba była zamieszkiwana przez plemiona przybyłe z Ameryki Południowej przez Antyle. Pierwszymi mieszkańcami Kuby byli Indianie Guanahatabey. W późniejszym okresie pojawiło się plemię Sibonejów a następnie zachodnią i środkową Kubę zasiedlili Indianie Taino. W okresie poprzedzającym kolonizację wyspę zamieszkiwało ponad 100 tys. Indian.

Wyspa Kuba została odkryta przez Krzysztofa Kolumba podczas jego pierwszej wyprawy. 28 października 1492 roku Kolumb wylądował na wyspie nadając jej nazwę Juana. W 1511 roku Diego Velazquez de Cuellar otrzymał zadanie podbicia Kuby, czego dokonał w krótkim czasie, łamiąc opór tubylców. W następnych latach Velázquez założył kilka kubańskich miast (m.in. Hawanę, Trinidad de Cuba, Baracoa, Bayamo. W 1521 roku Kuba została włączona do wicekrólestwa Nowej Hiszpanii. Kolonizacja Kuby w ciągu 50 lat doprowadziła do całkowitej zagłady miejscowej ludności. Ponieważ na wyspie powstawało coraz więcej plantacji trzciny cukrowej i brakowało rąk do pracy, zaczęto sprowadzać niewolników z Afryki. W 1762 roku Kuba została zdobyta przez Anglię, która po roku oddała ją Hiszpanii za Florydę. Zakaz importu niewolników wprowadzono w 1865 roku, jednak niewolnictwo zniesiono dopiero w 1880 roku.

Fidel-castro

Były Przewodniczący Rady Państwa Republiki Kuby Fidel Castro

W 1894 roku wybuchło trwające z przerwami 30 lat powstanie niepodległościowe. Jose Marti, kubański bohater narodowy, wylądował na wyspie 11 kwietnia 1895 ze zbrojnym oddziałem kubańskich emigrantów. Jego celem było wywołanie antyhiszpańskiego powstania i zdobycie niepodległości. Przeciwstawiał się on również amerykańskim planom aneksji Kuby. Zginął w bitwie z oddziałami hiszpańskimi pod Dos Rios. W 1898 roku doszło do zajęcia wyspy m.in. w wyniku interwencji USA. 12 sierpnia 1898 roku Hiszpania rozpoczęła rokowania pokojowe, który zakonczono 10 grudnia 1898 roku w Paryżu. USA objęły Kubę faktycznym protektoratem, nie doprowadzając do jej niepodległości. W 1902 roku proklamowano niepodległą republikę, nadal nadzorowaną przez USA, które miały znaczne wpływy na politykę tego państwa aż do 1956 roku. Polegało to między innymi na wymuszeniu przyjęcia tzw. "poprawki Platta" (pozostającej w mocy do 1934 roku), która zapewniała kontrolę USA nad polityką rządu kubańskiego, a także zapewniała USA prawo do posiadania bazy wojskowej w Guantanamo.

W okresie międzywojennym miały miejsce napięcia społeczne spowodowane kryzysem na rynku cukru. Doprowadziło to do objęcia władzy przez dyktatora generała Gerardo Moralesa w 1925 roku. Został on obalony w 1933 roku w wyniku wojskowego zamachu stanu (tzw. bunt sierżantów).

Raul castro plaza1

Przewodniczący Rady Państwa Republiki Kuby Raul Castro

W latach 1940–1944 władzę na Kubie sprawował proamerykański prezydent i przywódca buntu sierżantów Fulgencio Batista. Wskutek porażki w wyborach w 1952 roku doprowadził on do zamachu stanu i został dyktatorem. Od 1956 roku nasiliły się ruchy opozycyjne. Część z nich przekształciła się w ruch partyzancki (tzw. Ruch 26 Lipca) pod kierownictwem Fidela Castro. Walka partyzancka doprowadziła do upadku Batisty i wkroczenia partyzantów do Hawany 1 stycznia 1959 roku. Fidel Castro został premierem. Upaństwowił (znacjonalizował) cały przemysł, banki oraz skonfiskował własność amerykańskich firm i obywateli. Doprowadził także do realizacji reformy rolnej. W 1961 roku rozpoczęto także kampanię alfabetyzacji, mającą na celu upowszechnienie umiejętności czytania i pisania. Po pewnym czasie Kuba rządzona przez Castro nawiązała sojusz ze Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR).

17-19 kwietnia 1961 roku doszło do zorganizowanej przez amerykańskie CIA inwazji kubańskich uchodźców w Zatoce Świń. Operacja zakończyła się całkowitym niepowodzeniem, a w rezultacie nacjonalizacji i konfliktu Stany Zjednoczone zerwały stosunki dyplomatyczne z Kubą. W 1962 roku USA wprowadziły embargo handlowe i blokadę morską Kuby i wpisały ją na listę krajów popierających terroryzm. W październiku 1962 roku miał miejsce tzw. kryzys kubański, mający swoje źródło w obecności wojskowej ZSRR na wyspie i zagrożeniem terytorium USA poprzez zainstalowanie na wyspie radzieckich wyrzutni rakiet z głowicami jądrowymi, który nieomal doprowadził do wybuchu wojny światowej. W 1961 roku na Kubie wprowadzono system monopartyjny, jedyną legalnie działającą partią stała się Komunistyczna Partia Kuby. W latach 60-tych i 70-tych Kuba była militarnie, gospodarczo i finansowo wspierana przez ZSRR, a w 1972 roku przystąpiła do Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG). Od 1968 roku rozpoczęto program przekształcenia Kuby w światowego potentata w produkcji cukru (w założeniach miało to rozwiązać problemy ekonomiczne i stanowić początek inustrializacji kraju). W 1974 roku Kuba została członkiem ruchu państw niezaangażowanych. W 1976 roku uchwalono kubańską konstytucję, zezwolono także na pierwsze po rewolucji wybory pośrednie do parlamentu. Pełnię władzy politycznej i wojskowej uzyskał ostatecznie Fidel Castro. W latach 70-tych Kuba podejmowała działania mające rozszerzyć rewolucję (tzw. eksport rewolucji), organizując, wspierając wojskowo i wywiadowczo ruchy partyzanckie o charakterze marksistowskim w Ameryce Południowej, m.in. w 1979 roku w Nikaragui (RN) i w 1980 roku na Grenadzie. Władze kubańskie wspierały także prokomunistyczne ugrupowania w Azji i Afryce, szczególne zaangażowanie Kuby miało miejsce od 1975 roku w Angoli (LRA).

W 1992 roku Fidel Castro doprowadził do zmian w konstytucji, które dawały mu prawo do wprowadzenia stanu wyjątkowego i wprowadziła bezpośrednie wybory do parlamentu, które jednak nadal nie dopuszczały opozycji do wyborów. Konstytucja określiła również prywatną działalność gospodarczą oraz swobodę praktykowania religii. W 1994 roku podjęto działania, mające pozyskać kapitały zagraniczne, w celu rozwiązania coraz większych problemów gospodarczych. Starania te zakończyły się podpisaniem porozumień handlowych i inwestycyjnych z krajami Unii Europejskiej (UE) w 1996 roku. Od 1997 roku reformy te przyniosły pewne sukcesy gospodarcze (m.in. spadek bezrobocia do poziomu 4-5%), a do 2000 roku skończyły się problemy z ropą naftową (krajowe wydobycie tego surowca pokrywa jedynie 20% zapotrzebowania Kuby), dostarczaną głównie przez Wenezuelę (BRW) w zamian za leczenie Wenezuelczyków na wyspie (Kuba ma najwięcej na świecie lekarzy przypadających na jednego obywatela).

Geografia:

Kuba to największa z wysp karaibskich. Pod względem powierzchni zajmuje 16-te miejsce wśród wszystkich wysp na świecie. Otoczona jest 1600 wysepkami, skałami i rafami. Otaczające Kubę głębiny morskie sięgają 7 000 m. Większość wyspy zajmuje nizina. W południowo-zachodniej części wznoszą się wapienne góry Sierra de los Organos. Wzdłuż południowych wybrzeży ciągnie się łańcuch gór Sierra Maestra z najwyższym szczytem Kuby Pico Turquino (1 974 m n.p.m.). Klimat podzwrotnikowy. Pora deszczowa występuje między majem a październikiem. Średnie temperatury wynoszą w styczniu 20–24 stopnie Celsjusza, w gorącym sierpniu 25–28 stopni C. Jesienią dość często występują huragany. Na największej wyspie Kubie, płynie ponad 200 rzek, jednak ich łączna długość nie przekracza 2500 km. Od czasu masowych wyrębów lasów przez Hiszpanów i wprowadzenia na równinach monokultur rolniczych, ilość wody w rzekach gwałtownie zmalała. Największa rzeka Kuby Rio Cauto, która była żeglowna przez dziesiątki lat po osiedleniu się Europejczyków, jest dzisiaj płytka i ledwie co płynie.

Gospodarka:

Gospodarka Kuby jest prawie całkowicie upaństwowiona. Liczba pracowników sektora publicznego to ok. 5 mln osób. Działalność gospodarcza jest w dużym stopniu opanowana przez członków rządzącej Komunistycznej Partii Kuby. Mimo to istnieją duże swobody gospodarcze dopuszczające prywatną własność drobnych firm rodzinnych oraz sektora usług. Kuba jest krajem rolniczo-przemysłowym nastawionym na uprawę trzciny cukrowej, tytoniu, kawy, ryżu, bananów, warzyw i ziemniaków. Posiada również wiele bogactw naturalnych, m.in.: rudy niklu (stanowiące ok. 33% zasobów światowych), miedzi, chromu, manganu, żelaza, berylu, złota, srebra, kobaltu oraz złoża ropy naftowej. Mocno rozwinięty przemysł hutniczy, metalowy, chemiczny i elektrotechniczny.

Informacje

Dane podstawowe:

  • Język urzędowy: hiszpański
  • Stolica: Hawana
  • Ustrój polityczny: republika socjalistyczna
  • Głowa państwa: przewodniczący Rady Państwa Raul Castro
  • Powierzchnia: 110 860 km² (105. miejsce na świecie)
  • Liczba ludności: 11 163 934 (73. miejsce na świecie)
  • Jednostka monetarna: Peso kubańskie

Partie polityczne:

  • Komunistyczna Partia Kuby (PCC)
  • Komitety Obrony Rewolucji (CDR)

Przedsiębiorstwa zbrojeniowe:

  • Union de Militares Industrias

Produkty przedsiębiorstw zbrojeniowych:

  • Alejandro
  • Mambi AMR
  • haubica D-30 na podwoziu T-34
  • wyrzutnie rakiet S-75 na podwoziu T-55
  • BM-21PD - modernizacja wyrzutni BM-21 Grad

Armia:

Armia Republiki Kuby (Rewolucyjne Siły Zbrojne Kuby - FARdC) liczy 60-70 tys. żołnierzy, służba wojskowa jest powszechna i obowiazkowa, trwa 2 lata. Składają się na nią siły lądowe, marynarka wojenna, siły powietrzne, a także siły paramilitarne jak Milicja czy Służba Bezpieczeństwa.

Sprzęt i uzbrojenie wojska Kuby:

Biografie:

  • Fidel Castro
  • Raul Castro

Galeria:

Michał Iljin (dyskusja) 21:44, maj 20, 2013 (UTC)IljinM.