FANDOM


Karl gerat

Karl Gerät - najcięższy samobieżny moździerz oblężniczy używany w czasie II wojny światowej. Wchodził w skład uzbrojenia armii niemieckiej.

Dane techniczne i podstawoweEdytuj

Broń Karl Gerät
Państwo III Rzesza
Producent Rheinmetall
Rodzaj Moździerz
Prototypy 1937 - 1940
Produkcja seryjna 1940 - 1941
Kaliber 600mm
Długość (mm) 11 150
Długość lufy (mm) 4 200
Masa (kg) 124 000

HistoriaEdytuj

Karl6
Do użytku armii oddano zaledwie 6 egzemplarzy nadając im imiona bogów germańskich:
  • Adam - przekazany armii 5 listopada 1940, pod koniec wojny przemianowany na "Baldur"
  • Eva - przekazany armii 7 listopada 1940, pod koniec wojny przemianowany na "Wotan"
  • Thor - przekazany armii 20 lutego 1941
  • Odin - przekazany armii 14 kwietnia 1941
  • Loki - przekazany armii 11 czerwca 1941
  • Ziu - przekazany armii 28 sierpnia 1941

Pierwotnym zadaniem tego moździerza było zniszczenie Linii Maginota, jednak nie zdążono na czas z produkcją. Dopiero w czasie operacji Barbarossa użyto go w warunkach bojowych, podczas oblężenia Sewastopola (Odin oraz Thor). Karl numer 6 - "Ziu" został użyty do ostrzału Warszawy podczas powstania warszawskiego. Znanych jest wiele zdjęć moździerza ostrzeliwującego Śródmieście ze stanowiska bojowego u stóp pomnika gen. Sowińskiego w parku na Woli. Co ciekawe, do dziś, nieopodal głównego wejścia do parku, znajduje się betonowa podstawa, na której ustawione było działo.

Moździerz ten był bardzo nieporęczną bronią. Do jego skutecznego transportu potrzebne były linie kolejowe, chociaż mógł poruszać się na własnych gąsienicach. Problemem było dostarczanie ogromnych pocisków. Wykorzystywano do tego między innymi specjalnie przerobioną wersję PzKpfw IV. Ładowanie trwało długo, a przed rozpoczęciem ostrzału Karl-Mörser musiał osiąść na podłożu, by odciążyć zawieszenie. Jednakże trafienie pociskiem kalibru 600 mm wywoływało znaczące skutki.

Moździerz "Ziu", używany w czasie powstania, jako jedyny przetrwał wojnę i obecnie znajduje się w Muzeum Czołgów w Kubince. Został jednak nazwany "Thor".

OpisEdytuj

60 cm działo wystrzeliwało pociski o łącznej masie 2,17 t na odległość 2,8 km. Z racji mało skutecznego zasięgu zastąpione pociskami o łącznej masie 1,25 t, co zwiększyło zasięg do 4,6 km, a w późniejszym okresie wydłużono lufę, co zwiększyło zasięg do 10,7 km. Różnicą między pociskami 2,17 t, a 1,25 t była zamiana betonowego pocisku przeciwbunkrowego na pocisk z ładunkiem burzącym 384 kg, co nie tylko zwiększyło skuteczny zasięg, ale też ułatwiło transport oraz skróciło czas ładowania.