FANDOM


Karabin maszynowy Browning wz. 28 - ręczny karabin maszynowy konstrukcji polskiej z okresu przed II wojną światową.

002

Polskie rkm-y Browning wz. 28

Był on oparty na podstawie rkm-u Browning BAR M1918, lecz różnił się od niego szczegółami konstrukcyjnymi. Wbrew często występującemu w literaturze przedmiotu twierdzeniu nie kupiono licencji na broń Browninga, gdyż nie była opatentowana w Rzeczypospolitej. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku Wojsko Polskie dysponowało wieloma typami lekkich i ręcznych karabinów maszynowych. Były to karabiny zarówno zdobyte w magazynach armii zaborców, jak i kupione lub otrzymane w ramach pomocy wojskowej. Część modeli była przestarzała, a różnorodność konstrukcji utrudniała szkolenie. W 1923 roku ogłoszono konkurs na nowy rkm, ale zakończył się on bez wyłonienia zwycięzcy. W roku następnym zakupiono po 12 egzemplarzy rkm-ów Browning M1918, Lewis wz. 23 i Hotchkiss wz. 23 w celu przeprowadzenia prób i wybrania najlepszej konstrukcji. W przeprowadzonych testach najlepiej wypadł rkm Browninga. Drugi konkurs przeprowadzono na początku 1925 r. Uczestniczyło w nim kilka konstrukcji, z których wybrano oferowany przez belgijskie zakłady FN rkm Browninga. Pomimo rozstrzygnięcia konkursu, w następnym roku nadal trwały próby rkm-ów Hotchkiss i Lewis. W zakładach FN złożono zaś zamówienie na wersje rkm Browninga zmodyfikowaną według polskiej specyfikacji. Zmieniono kaliber broni, konstrukcję i mocowanie dwójnogu (płozy zamiast ostróg, przeniesienie dwójnogu do przodu lufy), przekonstruowanie celownika (przeziernik zastąpiono szczerbinką, a celownik został odwrócony), wydłużono lufę i dodano chwyt pistoletowy. Rkm przyjęto do uzbrojenia pod koniec 1927 r. jako 7,92 mm rkm wz. 28. W zakładach FN zamówiono 10 000 egzemplarzy nowej broni.

W latach 1929 - 30 w Belgii w zakładach FN wyprodukowano 10 000 egzemplarzy. Produkcja w Polsce rozpoczęła się ze znacznym opóźnieniem w 1930 r. Przyczyną opóźnienia były błędy w dokumentacji technicznej dostarczonej przez Belgów. Do 1939 r. wyprodukowano około 11 000 egzemplarzy tej broni na potrzeby własne i 1880 na eksport. Głównym odbiorcą był rząd Hiszpanii w trakcie wojny domowej. Pomiędzy 1928 a 1939 rokiem pojawiły się następne zmiany konstrukcyjne. Zmieniono kształt kolby (dłuższa kolba "rybi ogon"), zmniejszono wymiary szczerbinki, dodano osłonę muszki, gniazdo muszki kołowej, oraz tłumik płomieni usunięto ostrogi płóz nóżek (dwójnogu). Prowadzono też prace nad lufą szybkowymienną i zwiększeniem szybkostrzelności.

W trakcie kampanii polskiej 1939 roku r. rkm wz. 28 był powszechnie stosowany przez jednostki piechoty i okazał się bronią niezawodną i celną nawet w najtrudniejszych warunkach. Zdobyte egzemplarze Wehrmacht użytkował jako leichte Maschinengewehr 28(p) - IMG 28(p), późniejsze oznaczenia lMG 154/1(p) - wersja z kolbą rybi ogon i lMG 154/2(p). Pewna liczba zdobycznych karabinów, została także użyta przez Armię Czerwoną na początku Operacji Barbarossa.

Rkm wz. 28 był zespołową bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania automatyki oparta o
Bar-01

Człowiek przemieżający się do Browninga wz. 28

odprowadzanie części gazów prochowych przez boczny otwór lufy, z długim ruchem tłoka gazowego. Broń wyposażona była w regulator gazowy. Rkm wz. 28 strzelał z zamka otwartego. Zamek ryglowany ryglem wahliwym. Wyciąg sprężynujący znajduje się w zamku, rolę wyrzutnika pełnił występ komory zamkowej (łuski wyrzucane są w prawo).

Rkm wz. 28 był bronią zasilaną z dwurzędowych magazynków 20-nabojowych. Mechanizm uderzeniowy bijnikowy, rolę bijnika spełnia suwadło, mechanizm spustowy z przełącznikiem rodzaju ognia. Przełącznik rodzaju ognia połączony z bezpiecznikiem. Skrzydełko przełącznika znajdowało się z lewej strony komory spustowej. Bezpiecznik unieruchamiał spust.

Obsługa tej broni - sekcja rkm w drużynie strzeleckiej to 4 żołnierzy: karabinowy (dowódca st. strzelec - kbk z bagnetem) celowniczy (st.strzelec - rkm i bagnet luźny) i 2 amunicyjnych (strzelcy - kbk z bagnetami). Każdy przenosił po 6 zapasowych magazynków. Jednostka Ognia [JO] do karabinu – 500 nabojów (w tym 480 z pociskiem S (lekkim) i 20 z pociskiem P (przeciwpancernym). Etatowa dotacja amunicji : 4 JO (z czego jedna JO bezpośrednio przy obsłudze – w magazynkach, dwie na etatowym środku transportu pododdziału, np. na biedce amunicyjnej, czwarta na kompanijnym wozie amunicyjnym). W kawalerii sekcja rkm liczyła 5 żołnierzy: karabinowy (st ułan itp.) oraz o stopień niżsi celowniczy (przewoził rkm na noszaku), amunicyjny i dwaj koniowodzi (regulaminowo nie przewozili amunicji do rkmu), dysponowała koniem jucznym. Broń tę przydzielano także kolarzom, pionierom, plutonom regulacji ruchu w brygadach kawalerii oraz jednostkom zmotoryzowanym.[4]

W Wielkich Jednostkach (dywizje i brygady) znajdowały się (wg różnych autorów) następujące ilości rkmów wz. 28: dywizja piechoty od 268 do 320, trzypułkowa brygada kawalerii od 80 do 91, czteropułkowa od 94 do 109, zmotoryzowana 10 BK od 99 do 102. W WBP-M 235 sztuk. Dane z tego opracowania są jednak krytykowane jako zawyżone.

InformacjeEdytuj

Użytkownicy:Edytuj

Użytkownik:Dominikier35 30 październik 2013 17:49

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki