FANDOM


Karabin - rodzaj indywidualnej, długiej broni strzeleckiej.


Karabin rifle.jpg

Muszkiet

Powstał w XVI w. w następstwie dążenia do podniesienia manewrowości dotychczas stosowanych rodzajów broni strzeleckiej, takich jak np. hakownica czy muszkiet. Początkowo występował jako uzbrojenie jazdy. Od XVIII wieku karabiny stały się podstawowym uzbrojeniem piechoty, przeznaczonym do zwalczania celów żywych ogniem, bagnetem i kolbą. Równocześnie używano także określenia flinta i fuzja.

Do połowy XIX w. karabin był bronią jednostrzałową, odprzodową (ładowaną od wylotu lufy). Wyposażoną początkowo w zamek lontowy, następnie kołowy i skałkowy, a w końcu (od ok. 1820 r.) kapiszonowy. W ogromnej większości, karabiny posiadały lufy gładkoprzewodowe. Ich kaliber wynosił 17 - 19 mm. Długość broni wynosiła 150 - 160 cm. Karabiny wyposażone były w długie (35 - 50 cm) bagnety kłujące. Ich masa wynosiła 4,0 - 5,0 kg. Zasięg skutecznego ognia karabinowego sięgał 180-300 m. Pociski odlewane były z ołowiu w specjalnych formach. Miały kształt kulisty i masę 27-32 g. W uzbrojeniu kawalerii, występowały skrócone wersje karabinów zwane karabinkami. Miały one mniejszą masę i były niekiedy pozbawione bagnetu. Używano także karabinów i karabinków z lufami bruzdowanymi. Występowały one jednak bardzo rzadko, głównie jako broń strzelców wyborowych. Rzadkość ich występowania wynikała z wysokiej ceny i trudności produkcji. Poza tym broń z gładkim przewodem lufy, była znacznie prostsza w użyciu. W przypadku odprzodowej broni gwintowanej, pocisk ładowano przebijając go przez cały przewód lufy przy użyciu specjalnego stempla i drewnianego młotka. W broni gładkolufowej, między pociskiem i ścianą lufy, występował luz 2,0 - 0,5 mm. Ładowanie polegało więc tylko na wsypaniu do lufy prochu, uszczelnieniu go papierową przybitką i wrzuceniu pocisku. W połowie XIX wieku, ponieważ technika była już wystarczająco rozwinięta, zastąpiono dotychczasowe karabiny nowymi, jednostrzałowymi, ładowanymi odtylcowo. Umożliwiały one strzelanie również z pozycji leżącej. Miały większą szybkostrzelność i skuteczny zasięg strzału. Pojawienie się karabinu maszynowego, broni o bardzo dużej sile ognia oraz artylerii z gwintowanymi lufami spowodowało zmianę sposobu walki na pozycyjną, polegającą na tym, że żołnierze wyposażeni w karabiny i karabiny maszynowe bronili swoich pozycji w okopach. Przed drugą wojną światową bronią konkurującą z karabinem stał się pistolet maszynowy, strzelający nabojem pistoletowym. Jego zaletą było duże natężenie ognia, lecz ograniczeniem był niewielki zasięg skuteczny, kilkakrotnie mniejszy od karabinu i słaba celność. Dla zwiększenia szybkostrzelności karabinu, wprowadzono w niektórych krajach karabiny samopowtarzalne, lecz jedynie w USA stały się one standardową bronią piechoty (M1 Garand). Przez połączenie najlepszych cech karabinu (donośność i celność) oraz pistoletu maszynowego (szybkostrzelność i większa poręczność), podczas II wojny światowej narodził się karabinek szturmowy, strzelający nabojem pośrednim. Pierwszym karabinkiem automatycznym był niemiecki StG44, następnie po wojnie pojawiły się inne konstrukcje tego typu, najbardziej znana: AK. Na współczesnym polu walki najczęściej używa się HK 416, ACR, M4, Negev, TAR-21 i FN SCAR. Powstają też prototypowe konstrukcje jak australijski AICW czy francuski PAPOP.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki