FANDOM


Hukowyimages
Granat hukowy - granat ręczny, który nie zadaje poważniejszych obrażeń przeciwnikowi. Pierwsze egzemplarze tego typu granatów powstały w latach 60. XX wieku, na zlecenie brytyjskich jednostek Special Air Service jako broń uniemożliwiająca przeciwnikowi walkę, ale nie raniąca go.

Te granaty są używane do czasowego zneutralizowania skuteczności obronnej wrogów, poprzez zdezorientowanie ich zmysłów. Silny błysk na chwilę aktywuje wszystkie komórki wrażliwe na światło w oku przeciwnika, dzięki czemu normalne widzenie wraca dopiero po około 5 sekundach. Natomiast głośny huk, towarzyszący rozbłyskowi jeszcze bardziej potęguje właściwości obezwładniające, poprzez tymczasowe ogłuszenie przeciwnika.

Kiedy następuje wybuch korpus granatu pozostaje nienaruszony, a dźwięk i błysk wydostają się na zewnątrz przez nawiercone otwory w skorupie. Pozwala to na uniknięcie obrażeń spowodowanych przez odłamki; jednak sam wybuch w pobliżu osoby może doprowadzić do jej poparzenia. Ogłuszający huk eksplozji w pobliżu człowieka może doprowadzić do czasowego jak i nawet trwałego uszkodzenia słuchu, natomiast silny błysk może trwale lub czasowo uszkodzić narząd wzroku. Poza tym ciepło towarzyszące wybuchowi, które emitowane jest do otoczenia, może spowodować zapłon materiałów łatwopalnych takich jak paliwo. Pożar który wybuchł podczas ataku na ambasadę Iranu w Londynie (operacja Nimrod), został zainicjowany właśnie przez granaty hukowe.

Skorupa wypełniona jest mieszanką substancji spalających się w wysokiej temperaturze, o masie około 4,5 grama. Składa się ona z metalu reaktywnego (magnez lub aluminium) i utleniacza (nadchloran amonu lub nadchloran potasu).