FANDOM


Demokratyczna Republika Konga (DRK), dawniej: Zair - państwo w Afryce Środkowej z niewielkim dostępem do Oceanu Atlantyckiego.
Coat of arms of the Democratic Republic of the Congo.svg

Godło Demokratycznej Republiki Konga

Flag of the Democratic Republic of the Congo.svg

DRK graniczy od zachodu z Republiką Kongo (RK), od północy z Republiką Środkowoafrykańską i Sudanem Południowym, od wschodu z Ugandą, BurundiRwandą i Tanzanią (ZRT), natomiast od południa z ZambiąLudową Republiką Angoli (LRA). DRK podzielona jest na 11 prowincji.

W przeszłości DRK była kolonią belgijską, niepodległość proklamowano 30 czerwca 1960 roku.

Historia:

Pierwszym Europejczykiem, który dotarł do Konga, był w 1482 roku portugalski żeglarz Diogo Cao. Portugalia nawiązała stosunki dyplomatyczne z królem Konga. Wpływy Europejczyków wzrosły w XIX wieku, kiedy belgijski król Leopold II sfinansował wyprawę Henry'ego Mortona Stanleya wzdłuż rzeki Kongo, mającą na celu ustanowienie tam jego władzy. Podczas konferencji w Berlinie (1884-1885) uznano Leopolda suwerenem Wolnego Państwa Kongo. W 1908 roku Leopold scedował Kongo państwu belgijskiemu i od tego momentu stało się ono oficjalnie kolonią pod nazwą Kongo Belgijskie.

Belgia przyznała niepodległość Demokratycznej Republice Konga 30 czerwca 1960 roku. Natychmiast wybuchła wojna domowa, a bogate w surowce mineralne prowincje Katanga i Kasai dokonały secesji proklamując niepodległe państwa. Separatyści uzyskali wsparcie ze strony rządu Belgii i górniczych firm tj. Union Minière. Konflikt doprowadził do interwencji zbrojnej Belgii. Pierwszy premier DRK Patrice Lubumba ostro sprzeciwił się temu i zwrócił się z prośbą o rozwiązanie kryzysu do Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ). Pomimo przybycia wojsk ONZ konflikt nadal trwał. Lumumba zwrócił się o pomoc do Stanów Zjednoczonych Ameryki (USA) w transporcie wojska do stłumienia secesji. Kiedy otrzymał odmowę, skierował prośbę do Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR), który odpowiedział pozytywnie i przysłał samoloty transportowe, broń, żywność, materiały medyczne i ciężarówki mające przewozić kongijskich żołnierzy do KatangiNa początku 1961 roku oddziały wierne generałowi Mobutu Sese Seko zabiły premiera Lumumbę, schwytanego w grudniu 1960 roku. Przy pomocy ONZ została zażegnana secesja Katangi (1962) i Kasai (1963). W 1965 roku władzę przejął gen. Mobutu i w 1971 roku zmienił nazwę kraju na Zair. Mobutu w polityce międzynarodowej zbliżył się do USA, występując przeciw sąsiedniej Ludowej Republice Angoli (LRA) wspieranej przez Związek Radziecki (ZSRR). Mobutu mimo że wyprowadził ojczyznę z kryzysu został dyktatorem. W Kongu rozpowszeniła się korupcja i bieda co doprowadziło do załamania gospodarki.

W 1996 roku we wschodniej części Konga wybuchła rebelia dowodzona przez Laureanta Kabilę. W wojnie domowej uczestniczyły także inne kraje w regionie (m.in Uganda). Po zdobyciu stolicy kraju Kinszasy w 1997 roku dyktator uciekł do Maroka gdzie w tym samym roku zmarł. Sytuacja w kraju pozostała jednak nadal niestabilna i już w sierpniu 1998 roku wybuchła rebelia wspierana przez Rwandę i Ugandę. Pomoc Kabili zaoferowały afrykańskie państwa socjalistyczne: Angola (LRA), Namibia (RN) oraz Zimbabwe (RZ). 10 lipca 1999 roku sześć krajów afrykańskich, biorących udział w konflikcie, podpisało w Lusace porozumienie pokojowe kończące konflikt. W styczniu 2001 roku Laurent Kabila został zabity, a urząd prezydenta objął jego syn Joseph Kabila. Wojna domowa doprowadziła do bardzo złej sytuacji politycznej i gospodarczej kraju, spuścizną po niej były konflikty w prowincji Ituru i Kiwu. W 2012 roku zbuntował się gen. Bosco Ntaganda. Dezerterzy opanowali miato Goma lecz później się z niego wycofali. Ntaganda w 2013 roku odwiedził ambasadę USA w Rwandzie i dobrowolnie wydał się w ręce Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu. W czasie Kongijskich wojen popełniono wiele zbrodni. W DRK stacjonują żołnierze Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ).

Gospodarka:

W prowincji Shaba znajdują się jedne z największych złóż miedzi na świecie. W Kongu wydobywa się także diamenty, tantal, kobalt i cynę. W kraju tym uprawia się kawę, olej palmowy, banany i ryż. Zasoby naturalne Konga są warte ok. 24 Biliony USD. Mimo tego kraj ten jest jednym z najbiedniejszych na świecie, a jego obywatele żyją za 1 USD dziennie.

Informacje

Dane podstawowe:

Stolica Kinszasa
język urzędowy Kongo i Francuski
prezydent Joseph Kabila
powierzchnia 2 344 858 km²
liczba ludności 71 712 867
PKB całkowite 27,5 mld USD
PKB na osobe 369 USD

Partie polityczne:

  • brak danych

Przedsiębiorstwa zbrojeniowe:

  • nie istnieją

Armia:

Siły zbrojne DRK liczą od 152 000 żołnierzy oraz 1 500 rezerwistów. W obecnej formie Wojsko Konga istnieje od 1997 roku. Żołnierze początkowo wywodzili się oddziałów partyzanckich Kabili. Wojsko bierze udział w walkach z rebeliantami  i dezerterami na wschodzie kraju. Kongijscy żołnierze często sądzeni są za gwałty które w Kongu są metodą prowadzenia wojny (żołnierze którzy bez skutku bronili Gomy w 2012 roku odreagowali porażkę gwałtami w kongijskich wioskach. Sprzęt Armii Konga pochodzi głównie z ZSRR i Chin. Od jakiegoś czasu pozyskuje się broń produkowaną na Ukrainie.
Żołnierze DRK

Żołnierze Armii DRK

Sprzęt i uzbrojenie wojska Demokratycznej Republiki Konga:

Biografie:

Galeria: