Wikia

Wiki Uzbrojenie

BM-21 Grad

Komentarze3
1294strony na
tej wiki

BM-21 Grad (ros. БМ-21 Град), potoczna nazwa "Katiusza" - polowa wyrzutnia niekierowanych pocisków rakietowych konstrukcji ZSRR skonstruowana w latach 60-tych.

BM-21.jpg

Wyrzutnia БМ-21 Град na podwoziu samochodu Ural 375D

Decyzję o zastąpieniu wyrzutni pocisków niekierowanych starszej generacji nową konstrukcją podjęła Rada Ministrów ZSRR 30 maja 1960 roku. Produkcję uruchomiono w Permskiej fabryce im. Lenina.

Wyrzutnia rakietowa BM-21 Grad przeznaczona jest dla artylerii dywizyjnej. Podobnie jak inne typy wyrzutni artyleryjskich, system jest przeznaczony do rażenia celów powierzchniowych: odkrytej i ukrytej siły żywej, pojazdów o lekkim opancerzeniu i transporterów opancerzonych na obszarach koncentracji, stanowisk artylerii i moździeży, stanowisk dowodzenia, wszelkich umocnień polowych oraz wszelkich innych celów w różnych warunkach bojowych.

BM-21 na Kamazach.jpg

Zmodernizowane wyrzutnie BM-21 Grad należące do Armii Rosyjskiej, zabudowane na samochodach ciężarowych Kamaz-5350

Wyrzutnia BM-21 zbudowana została w układzie czterdziestu (4x10) prowadnic rurowych zainstalowanych na zmodyfikowanym podwoziu ciężarowego samochodu terenowego Ural 375D. Pakiet prowadnic wraz z kołyską jest osadzony na obrotowym łożu przymocowanym do wzmocnionej ramy samochodu. Kąty ostrzału poziomego są dla małych kątów podniesienia ograniczone ze względów bezpieczeństwa (wyloty prowadnic znajdują się na wysokości kabiny). Prowadnice mogą być sterowane elektrycznie lub awaryjnie ręcznie. Pociski są odpalane elektrycznie. Celownik mechaniczny, kątomierz działowy oraz mechanizm sterowania napędami kierowania jest umieszczony na wysięgniku z lewej strony wyrzutni. Podstawowym pociskiem wystrzeliwanym z wyrzutni jest M-21OF kalibru 122mm z głowicą odłamkowo-burzącą. Jego donośność wynosi 20 400 m. W Polsce powstała rodzina pocisków Feniks-Z, które dzięki zastosowaniu nowoczesnego paliwa rakietowego mają zasięg ponad 40 000 m.

BM21.jpg

Wyrzutnia BM-21 Grad należąca do Sił Zbrojnych RP

Pierwsze wyrzutnie BM-21 trafiły do jednostek w 1963 roku, publiczna prezentacja nowego systemu odbyła się w 1964 roku na defiladzie w Moskwie z okazji obchodów święta Rewolucji Październikowej. W następnych latach wyrzutnia była produkowana w masowych ilościach również na eksport do państw Układu Warszawskiego, zaprzyjaźnionych z ZSRR państw socjalistycznych oraz arabskich na świecie, wśród jej użytkowników znalazło się również Ludowe Wojsko Polskie (LWP). Do tej pory współczesne Wojsko Polskie używa tych wyrzutni w wersji niezmienionej lub poddanych modernizacji polegającej na zastąpieniu samochodu ciężarowego Ural-375D współczesną ciężarówką konstrukcji polskiej Star 1466 lub głębszej modernizacji nazwanej WR-40 Langusta na podwoziu innej polskiej ciężarówki Jelcz P662D.35. Modernizacje te eleminują poważną wadę wyrzutni jaką jest mała pojemność samochodów Ural mieszczących zaledwie trzech żołnierzy, podczas gdy do obsługi wyrzutni potrzeba ich sześciu. Powoduje to, że część obsługi musi być dowożona na stanowiska ogniowe w innych pojazdach, przez co jej samodzielność jest trochę ograniczona i ułatwia wykrycie przez przeciwnika ze względu na większą liczbę pojazdów. W ZSRR w latach późniejszych zaczęto modyfikować podwozie bazowe zastępując je nowymi samochodami ciężarowymi Ural-4320, a współcześnie w Federacji Rosyjskiej samochodami ciężarowymi Kamaz 5350.

Wyrzutnia typu BM-21 podobnie jak poprzednie wyrzutnie typu Katiusza są bardzo skuteczną i groźną bronią. Ich szybkostrzelność (2 pociski na sekundę) oraz grom powodowany przez lecące rakiety powoduje oprócz efektu uderzeniowego duży efekt psychologiczny wpływający negatywnie na morale ostrzeliwanego przeciwnika.

BM-21 NTW 5 93.jpg

Wyrzutnia BM-21 Grad należąca do byłego Ludowego Wojska Polskiego

Informacje

Dane podstawowe:Edytuj

  • Państwo: ZSRR
  • Producent: ...
  • Typ pojazdu: polowa wyrzutnia rakietowa
  • Załoga: 3 osoby + 3 osoby poza pojazdem (łącznie obsługa wyrzutni liczy 6 żołnierzy)
  • Prototypy: ...
  • Produkcja: 1960 - 1988
  • Wyprodukowane egzemplarze: ponad 8 500szt.

Dane techniczne:Edytuj

Pojazdu:Edytuj

  • Silnik: benzynowy, 8-cylindrowy ZiŁ-375 o mocy 180 KM
  • Skrzynia biegów: ...
  • Długość: 7,35 m
  • Szerokość: 2,40 m
  • Wysokość: 3,09 m
  • Prześwit: 0,40 m
  • Masa całkowita: 13 710 kg
  • Prędkość maks.: 75 km/h
  • Zasięg: 750 km
  • Zapas paliwa: ...

Wyrzutni:Edytuj

  • Kaliber: 122 mm
  • Liczba prowadnic: 40
  • Donośność: 20 400 m (standartowe pociski starego typu), 33 000 - 42 000 m (w zależności od rodzaju pocisków nowego typu)
  • Powierzchnia rażenia: 145 m²
  • Kąt podniesienia: 0 - 55°
  • Czas przejścia do gotowości bojowej: 3,5 min.
  • Czas oddania pełnej salwy: 20 s

Modernizacje:Edytuj

  • RM-70 - opracowana w Czechosłowacji na początku lat 70-tych gruntowna modernizacja wyrzutni polegająca na wymianie pojazdu bazowego na samochód ciężarowy Tatra 813 i Tatra 815, oraz zwiększeniu zapasu pocisków rakietowych.
  • WR-40 Langusta - opracowana w Polsce (RP) w ostatnich latach gruntowna modernizacja wyrzutni polegająca na wymianie pojazdu bazowego na mieszczący całą obsługę samochód ciężarowy Jelcz P622D.35 oraz systemów elektroniki (z komputerem balistycznym BFC201 i systemem nawigacji Sigma 30) i kierowania ogniem.
  • ZCRS-122 - opracowana w Gruzji z pomocą Ukrainy w 2011 roku gruntowna modernizacja wyrzutni polegająca na wymianie pojazdu bazowego na mieszczący całą obsługę samochód ciężarowy KrAZ-6322, zastosowaniu Globalnego Systemu Pozycjonowania (GPS) oraz zastosowaniu nowych pocisków zwiększających zasięg.

​Użytkownicy:Edytuj

​Film ukazujący możliwości wyrzutni:Edytuj

Źródła:Edytuj

Michał Iljin (dyskusja) 22:40, lip 7, 2013 (UTC)IljinM.

Więcej od Wikii

Losowa wiki