FANDOM


Alaksandr Rygorawicz Łukaszenka (biał. Алякса́ндр Рыго́равіч Лукашэ́нка), (ur. w 1954 roku) - białoruski polityk, prezydent Republiki Białorusi (RB) od 1994 roku. Prezydent Białoruskiego Komitetu Olimpijskiego od 1997 roku.
Aleksander lukaszenka 640x0 rozmiar-niestandardowy

Prezydent Republiki Białorusi Aleksandr Łukaszenka

Młodość

Aleksandr Łukaszenka urodził się w 1954 roku w osiedlu typu miejskiego Kopyś, w Białoruskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej. Alaksandr wychowywał się w trudnych warunkach materialnych i ze stygmatem panieńskiego dziecka. Uczył się w Szkole Średniej w Aleksandrii i chodził do szkoły muzycznej. W 1969 roku zaczął być aktywny politycznie i wstąpił do rewolucyjnego Komunistycznego Związku Młodzieży (Komsomołu), gdzie zajmował się propagandą. W latach 1971–1975 studiował na Wydziale Historycznym Mohylewskiego Państwowego Instytutu Pedagogicznego (MPIP), po ukończeniu którego uzyskał wykształcenie nauczyciela historii i wiedzy o społeczeństwie. Skierowano go na kilka miesięcy do pracy w Szkole Średniej Nr 1 w Szkłowie jako nauczyciela i sekretarza komitetu Komsomołu. Od listopada 1975 do 1977 roku (według innego źródła – do 1976) odbywał obowiązkową służbę wojskową w szeregach pogranicznych wojsk KGB w Brześciu.

1996. Stamp of Belarus 0205

Białoruski znaczek pocztowy z Aleksandrem Łukaszenką 1996 rok

W latach 1982–1983 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego kołchozu „Udarnik” w rejonie szkłowskim. W latach 1983–1985 był zastępcą dyrektora Szkłowskiego Kombinatu Materiałów Budowlanych. W 1985 roku ukończył Białoruską Państwową Akademię Gospodarstwa Wiejskiego, uzyskując wykształcenie ekonomisty produkcji rolno-przemysłowej. W latach 1985–1987 pracował jako sekretarz komitetu partyjnego kołchozu im. Lenina. Od marca 1987 do lipca 1994 roku (według innych źródeł – do 1990 roku) pracował jako dyrektor sowchozu „Haradziec” w rejonie szkłowskim. W tym okresie w Związku Radzieckim (ZSRR) zaczęto wprowadzać reformy polityczne i gospodarcze w ramach tzw. „pieriestrojki”. Alaksandr Łukaszenka odniósł się do nich entuzjastycznie, zwłaszcza do reform wprowadzających leasing w kołchozach, pozwalający samodzielnie gospodarować nadwyżkami produkcji. Jego zarządzanie sowchozem uznano za efektywne, w wyniku czego został m.in. wybrany do komitetu rejonowego Komunistycznej Partii Białorusi (KPB) i zaproszony do Moskwy na konferencję prowadzoną przez Michaiła Gorbaczowa jako przykład dyrektora z powodzeniem wprowadzającego zasady leasingu. Pełniąc funkcję dyrektora sowchozu odznaczył się jednak także brutalnym podejściem do pracowników. Za pobicie sowchozowego traktorzysty zostało przeciwko niemu wszczęte śledztwo.

00022R0WYXS9WS8T-C116-F4

Aleksandr Łukaszenka w czasie jednego ze świąt państwowych

Działalność polityczna

W 1989 roku Alaksandr Łukaszenka zorganizował w swoim sowchozie okręgowe zebranie wyborcze i został wystawiony jako kandydat z tego okręgu na deputowanego na Zjazd Deputowanych Ludowych ZSRR. W czasie kampanii wyborczej dystansował się od KPB, obwiniając działaczy partyjnych i mieszkańców miast w złej sytuacji materialnej swoich wyborców. Przegrał w drugiej turze z Wiaczasłauem Kiebiczem. W czasie wyborów parlamentarnych 4 marca 1990 roku został wybrany na deputowanego ludowego do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR XII kadencji, pokonując w drugiej turze swojego byłego przełożonego Jausieja Karniejeua.

Lukaszenka 3955306
W 1994 roku Alaksandr Łukaszenka wystartował jako kandydat niezależny w wyborach na stanowisko prezydenta Republiki Białorusi. Nie posługiwał się ściśle sprecyzowanym programem wyborczym w zakresie polityki czy gospodarki. Jego głównymi hasłami wyborczymi stały się: „powrót do ZSRR”, oraz „nie z lewicą, nie prawicą, ale z ludem”. W swoich przemówieniach kładł duży nacisk na walkę z korupcją, zyskując w mediach miano „postrachu aferzystów”. Wśród jego obietnic wyborczych znalazło się wykrycie przestępstw co najmniej dwudziestu wysoko postawionych osób. Twierdził, że jest w posiadaniu teczek, którymi groził m.in. swojemu kontrkandydatowi, premierowi Wiaczasłauowi Kiebiczowi. Występował przeciwko własności prywatnej i prywatyzacji, ponieważ jego zdaniem własność państwowa nie wyczerpała jeszcze wszystkich możliwości. Za przyczynę kryzysu w kraju podawał dotychczasowe, idące jego zdaniem w złym kierunku, reformy. W kwestii polityki zagranicznej przyjął wybitnie prorosyjskie stanowisko, proponując związek z Rosją (FR). Zabiegał o poparcie polskiej mniejszości narodowej, odwiedzając w czasie kampanii siedzibę Związku Polaków na Białorusi i obiecując poparcie i pomoc dla inicjatywy stworzenia polskiej szkoły w Grodnie.
Kola lukaszenka motocykl afp 512

Aleksandr Łukaszenka z synem w czasie przejażdzki motocyklem na jednym ze zlotów motocyklowych

Kandydaci na prezydenta mieli obowiązek zgromadzić 100 tysięcy podpisów poparcia, by być zarejestrowanymi. Alaksandr Łukaszenka zdobył 177 tysięcy podpisów poparcia. Wśród kontrkandydatów więcej od niego zgromadzili m.in. Wiaczasłau Kiebicz, Zianon Pazniak i Wasil Nowikau. W pierwszej turze wyborów 23 czerwca Łukaszenka zajął pierwsze miejsce, uzyskując 44,8% głosów i znacznie wyprzedzając będącego na drugim miejscu Wiaczasłaua Kiebicza z wynikiem 17,3%. W drugiej turze wyborów 10 lipca 1994 roku Łukaszenka pokonał Kiebicza, uzyskując 80% głosów i tym samym został wybrany na stanowisko pierwszego prezydenta Republiki Białorusi.

Polityka zagraniczna

Polityka zagraniczna pierwszych miesięcy po objęciu rządów nie dała się zakwalifikować jako szczególnie prorosyjska. Na wiosnę 1995 roku Łukaszenka zarządził jednak referendum, w którym ludność miała się opowiedzieć za: prowadzeniem ścisłej integracji gospodarczo-politycznej z Moskwą, likwidacją niepodległościowych symboli Białorusi i zastąpieniem ich radziecką symboliką, jak również równouprawnieniem języka białoruskiego i rosyjskiego. Na wszystkie z nich Białorusini odpowiedzieli twierdząco.

Wyniki referendum:

http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%E5%F4%E5%F0%E5%ED%E4%F3%EC_%E2_%C1%E5%EB%EE%F0%F3%F1%F1%E8%E8_(1995)

2 kwietnia 1997 roku Aleksandr Łukaszenka i ówczesny prezydent Rosji Borys Jelcyn podpisali umowę o powstaniu Związku Białorusi i Rosji (ZBiR), w której zaznaczono dążenia obu krajów do bliskiej integracji politycznej i gospodarczej. Kolejną inicjatywą zjednoczeniową była Umowa o Powstaniu Wspólnego Państwa z 26 grudnia 1999 roku. Od 2002 roku datuje się ochłodzenie stosunków białorusko-rosyjskich, co znalazło m.in. wyraz w ostrej reakcji Łukaszenki na propozycję prezydenta Władimira Putina włączenia Białorusi jako guberni do Federacji Rosyjskiej.

W 1998 roku doprowadził do znacznego ochłodzenia stosunków z krajami zachodnimi swą nieustępliwą postawą wobec remontu osiedla dyplomatów "Drazdy". Większość dyplomatów zagranicznych, w tym przedstawicieli Polski, opuściła wówczas Białoruś. W 1999 roku Łukaszenka wystąpił jako obrońca prezydenta Slobodana Milosevica, kiedy to państwa NATO dokonały bezprawnej agresji na Jugosławię (FRJ). Wypowiadał się przeciwko sposobowi rozwiązania konfliktu przez kraje zachodnie. W 2005 roku obradujący w Mińsku IX Zjazd Wszechsłowiański wybrał go honorowym przewodniczącym Międzynarodowego Komitetu Słowiańskiego.

27 kwietnia 2009 roku Łukaszenka odbył swoją pierwszą od 14 lat wizytę na zachodzie. Odwiedził Włochy i Watykan, gdzie spotkał się m.in. z papieżem Benedyktem XVI oraz premierem Włoch Silvio Berlusconim.

9 października w wyborach prezydenckich zdobył poparcie na poziomie 83,49% wśród oddanych głosów co pozwoliło mu po raz kolejny przedłużyć kadencję.


Użytkownik:Dominikier35 18:16 26 Maj 2013